Խխունջն ու վերջնագիծը

Խխունջը մարգագետնի վազքին հասավ, երբ բոլորն արդեն ավարտել էին։ Ժապավենը գետնին էր։

— Ամեն ինչ բաց թողեցի՞,— հարցրեց նա։

Նապաստակը նայեց դատարկ արահետին։— Մեր վազքը բաց թողեցիր։ Քոնը դեռ չենք տեսել։

Նա բարձրացրեց ժապավենի մի ծայրը։ Մուկը պահեց մյուսը։ Խխունջը սկսեց երիցուկի մոտից։ Անցավ քարի, փետուրի ու շատ հետաքրքիր տերևի կողքով։

Ընկերները սպասեցին, մինչ նա զննում էր տերևը։ Հետո քայլեցին նրա կողքով։

Վերջապես խխունջը շոշափուկներով դիպավ ժապավենին։ Բոլորը ուրախ բացականչեցին։

— Ամենից շատ փետուրը հավանեցի,— ասաց նա։

— Ես այն չէի էլ նկատել,— պատասխանեց նապաստակը։

Միասին վերադարձան՝ նայելու։ Այս անգամ ոչ ոք ժամանակը չչափեց, և բոլորը նոր բան գտան։