Ոզնու լայն դուռը

Ոզնին պնդուկի թփի տակ փոքրիկ տուն կառուցեց։ Դուռը չափեց տերևով։

— Ինձ համար ճիշտ չափն է,— ասաց նա։

Նապաստակը գազար բերեց՝ նոր տունը շնորհավորելու։ Բայց նրա ականջները դռան միջով չէին անցնում։ Կրիան հարթ քար բերեց, բայց նրա պատյանն էլ չէր անցնում։

Ոզնին նստեց ներսում՝ երկու գեղեցիկ նվերով ու առանց հյուրերի։ Սենյակը շատ լուռ էր։

— Ես միայն ինձ եմ չափել,— ասաց նա։

Նապաստակը պահեց տերևը, կրիան՝ փայտը, իսկ ոզնին լայնացրեց դուռը։ Հետո աթոռը տեղափոխեց, որ ներսում շրջվելու տեղ լինի։

Երեկոյան նրանք միասին գազարով ապուր կերան։ Լայն դռնով քամի մտավ ու թափահարեց անձեռոցիկները։

— Շա՞տ լայն ստացվեց,— հարցրեց նապաստակը։

Ոզնին նայեց սեղանի շուրջ նստած ընկերներին։— Ճիշտ այն չափն է, որ պետք էր։