Հացատան մեղմ զանգը

Հացատան զանգն այնքան բարձր էր հնչում, որ մուկը հացը գցում էր ամեն անգամ, երբ դուռը բացվում էր։

— Գուցե գաս, երբ ավելի լուռ է,— առաջարկեց հացթուխ արջը։

— Բայց ես սիրում եմ բոլորի հետ հաց ընտրել,— պատասխանեց մուկը։

Արջը լսեց զանգը։ Զնգո՜ց։ Ինքն էլ վեր թռավ։

Զանգի լեզվակի շուրջ փոքրիկ թաղիք փաթաթեց։ Հաջորդ գնորդը ներս մտավ, և զանգը մեղմ զնգաց։

— Դեռ լսո՞ւմ ես,— հարցրեց մուկը։

Արջը գլխով արեց։— Հիմա նաև քո խոսքն եմ լսում։

Մուկը կլոր հացիկ ընտրեց ու տարավ՝ առանց գցելու։ Դրսում հանդիպեց նապաստակին, որը փակել էր երկար ականջները։

— Զանգն արդեն մեղմ է,— ասաց մուկը։

Նապաստակը ներս եկավ։ Արջը երկու փոքր աթոռ դրեց, և հացատունը լցվեց հանգիստ, ուրախ զրույցով։