Կրիան ու նապաստակը

Նապաստակը միշտ պարծենում էր, թե որքան արագ կարող է վազել։ Նա հաճախ ծիծաղում էր կրիայի վրա, քանի որ վերջինս շատ դանդաղ էր շարժվում։

Մի օր կրիան հանգիստ ասաց․

— Դու կարող ես արագ լինել, բայց ես կարծում եմ, որ մրցավազքում կարող եմ հաղթել քեզ։

Նապաստակը բարձր ծիծաղեց, սակայն համաձայնեց։ Անտառի կենդանիները հավաքվեցին՝ մրցումը դիտելու։

Երբ մրցավազքը սկսվեց, նապաստակն անմիջապես շատ առաջ անցավ։ Նա հետ նայեց և հազիվ նկատեց կրիային։

— Այս մրցումը չափազանց հեշտ է, — մտածեց նապաստակը։ — Ես դեռ շատ ժամանակ ունեմ հանգստանալու։

Նա պառկեց ծառի տակ և շուտով քնեց։

Կրիան շարունակում էր քայլել։ Նա չէր կանգնում, չէր շտապում և ոչնչով չէր շեղվում։ Քայլ առ քայլ նա մոտենում էր վերջնագծին։

Երբ նապաստակն արթնացավ, տեսավ, որ կրիան արդեն մոտ է վերջնագծին։ Նա սկսեց որքան հնարավոր է արագ վազել, բայց արդեն ուշ էր։

Կրիան առաջինը հատեց վերջնագիծը։

Կենդանիները ուրախացան, իսկ նապաստակը հասկացավ, որ միայն արագությունը բավարար չէ։ Համբերությունն ու հետևողական աշխատանքը հաղթեցին մրցավազքում։