Աղվեսն ու խաղողը

Մի տաք կեսօրի քաղցած աղվեսը շրջում էր դաշտերով և ուտելիք էր փնտրում։

Երկար քայլելուց հետո նա տեսավ գեղեցիկ մանուշակագույն խաղողի մի ողկույզ, որը կախված էր բարձր վազից։

Խաղողը թարմ, քաղցր և հյութալի տեսք ուներ։

— Այս խաղողը հրաշալի ճաշ կլինի, — ասաց աղվեսը։

Նա մի փոքր հետ գնաց, արագ վազեց և հնարավորինս բարձր ցատկեց։

Բայց խաղողը շատ բարձր էր։

Աղվեսը կրկին փորձեց։ Նա ամբողջ ուժով ցատկեց, սակայն դարձյալ չկարողացավ հասնել խաղողին։

Նա ավելի հեռու գնաց, ավելի արագ վազեց և ևս մեկ մեծ ցատկ կատարեց։

Այս անգամ էլ չհասավ։

Աղվեսը շարունակեց փորձել։ Նա ցատկեց մի կողմից, հետո՝ մյուս կողմից։ Ձգեց թաթերը և բարձրացրեց գլուխը, բայց խաղողը շարունակում էր անհասանելի մնալ։

Վերջապես հոգնած աղվեսը կանգ առավ վազի տակ։

Նա նայեց խաղողին և ասաց․

— Ես միևնույն է չէի ուզում այն։ Հավանաբար այդ խաղողը թթու է։

Այնուհետև նա շրջվեց ու հեռացավ՝ ձևացնելով, թե խաղողը երբեք իրեն չէր հետաքրքրել։

Սակայն հոգու խորքում աղվեսը գիտեր, որ խաղողը թթու անվանեց միայն այն պատճառով, որ չկարողացավ հասնել դրան։