Հովիվ տղան և գայլը

Մի երիտասարդ հովիվ գյուղի մոտ արածեցնում էր ոչխարների հոտը։

Ամեն օր նա նստում էր բլրի վրա և հետևում, թե ինչպես են ոչխարներն արածում։ Աշխատանքը հանգիստ էր, և տղան շուտով ձանձրացավ։

Մի օր նա որոշեց կատակել գյուղացիների հետ։

— Գա՜յլ, գա՜յլ։ Գայլը հարձակվում է ոչխարների վրա, — սկսեց բղավել տղան։

Գյուղացիները լսեցին նրան և փայտերով ու գործիքներով վազեցին դեպի բլուրը։ Սակայն երբ հասան, այնտեղ ոչ մի գայլ չկար։

Տղան ծիծաղեց։

— Ես ձեզ խաբեցի։ Գայլ ընդհանրապես չկար։

Գյուղացիները զայրացան և վերադարձան իրենց գործերին։

Մի քանի օր անց տղան կրկին նույն կատակն արեց։

— Գա՜յլ, գա՜յլ։ Օգնե՛ք ինձ։

Գյուղացիները նորից շտապեցին բլուր։ Եվ կրկին ոչ մի գայլ չգտան։

Տղան այս անգամ ավելի բարձր ծիծաղեց։

— Դուք նորից հավատացիք ինձ։

Գյուղացիները զգուշացրին նրան, որ չստի, բայց տղան չլսեց։

Մի երեկո անտառից իսկական գայլ դուրս եկավ և մոտեցավ ոչխարներին։

Վախեցած տղան բղավեց․

— Գա՜յլ, գա՜յլ։ Այս անգամ իսկապես գայլ է։ Օգնե՛ք ինձ։

Գյուղացիները լսեցին նրա ձայնը, բայց մտածեցին, որ նա նորից խաբում է։

Ոչ ոք չեկավ։

Տղան փորձեց պաշտպանել ոչխարներին, սակայն գայլը վախեցրեց հոտին և մի քանի ոչխար քշեց իր հետ։

Այդ ժամանակ հովիվը հասկացավ, որ երբ մարդը հաճախ է ստում, մարդիկ կարող են չհավատալ նրան նույնիսկ այն ժամանակ, երբ նա ճշմարտությունն է ասում։