Շունն ու իր արտացոլանքը

Մի կեսօր քաղցած շունը շրջում էր գյուղում՝ ուտելիք փնտրելով։

Նա փնտրեց տների մոտ, շուկայի տաղավարների կողքին և փոշոտ ճանապարհի երկայնքով։

Վերջապես մի բարի մսավաճառ նկատեց շանը և նրան մեծ կտոր միս տվեց։

Շունն ուրախությամբ միսը վերցրեց բերանը։

— Սա հիանալի ճաշ կլինի, — մտածեց նա։

Նա որոշեց միսը տանել մի խաղաղ տեղ, որտեղ ոչ ոք իրեն չէր խանգարի։

Ճանապարհին շունը հասավ մի նեղ փայտե կամրջի, որն անցնում էր առվակի վրայով։

Ներքևում ջուրը պարզ ու հանդարտ էր։

Երբ շունն անցնում էր կամրջով, նայեց ջրին։

Այնտեղ նա տեսավ մեկ ուրիշ շան նմանվող պատկեր։

Այդ շունը նույնպես կարծես մսի կտոր էր պահում բերանում։

Շունը կանգ առավ և ուշադիր նայեց։

Նա չէր հասկանում, որ ջրի մեջ տեսնում է իր սեփական արտացոլանքը։

— Այն շան մսի կտորն իմից էլ մեծ է թվում, — մտածեց նա։

Շունը նախանձեց։

Նա արդեն բավականաչափ ուտելիք ուներ, բայց հանկարծ իր մսի կտորն այլևս բավարար չթվաց։

— Ես կվախեցնեմ այդ շանը և նրա միսն էլ կվերցնեմ։

Նա գլուխն իջեցրեց և մռնչաց արտացոլանքի վրա։

Ջրի մեջ երևացող շունը նույնպես կարծես գլուխն իջեցրեց և մռնչաց։

Դա ավելի զայրացրեց նրան։

Շունը ցույց տվեց ատամները։

Արտացոլանքը նույնպես ցույց տվեց ատամները։

Շունը կարծեց, թե մյուս կենդանին իրեն մարտահրավեր է նետում։

— Տո՛ւր ինձ այդ միսը, — ցանկացավ հաչել նա։

Հենց որ շունը բացեց բերանը, իր մսի կտորն ընկավ առվակի մեջ։

Այն շրմփոցով ընկավ ջուրը և արագ սուզվեց։

Նույն պահին անհետացան նաև մյուս շունն ու նրա մսի կտորը։

Շունը նայեց դատարկ ջրին։

Միայն այդ ժամանակ նա հասկացավ, որ մեկ ուրիշ շուն երբեք էլ չէր եղել։

Նա պարզապես նայում էր իր սեփական արտացոլանքին։

Այն միսը, որը ցանկանում էր խլել, իրականում գոյություն չուներ։

Քանի որ շունը ցանկացել էր ստանալ ավելին, քան իրեն անհրաժեշտ էր, կորցրել էր իր ունեցած իրական մսի կտորը։

Նա դանդաղ անցավ կամրջի մնացած մասը։

Շունը քաղցած վերադարձավ տուն՝ ցանկանալով, որ գոհացած լիներ իր ունեցածով։

Այդ օրվանից նա հիշում էր, որ ագահությունը կարող է երևակայական բանը իրականից ավելի արժեքավոր ցույց տալ։