Լուսինը, որ սպասում էր

Ամեն երեկո Նարեկը փորձում էր ամեն ինչ ավարտել մինչև լուսնի երևալը։ Խորանարդիկները շարում էր, խաղալիք արջին կերակրում ու շտապ հագնում գիշերազգեստը։

Մի գիշեր նրա աշտարակը փլվեց։ Խորանարդիկները գլորվեցին մահճակալի տակ։

— Լուսնին չեմ հասցնի,— լաց եղավ նա։

Տատիկը նստեց նրա կողքին։— Եկ միասին նայենք։

Լուսինն արդեն պատուհանի մեջ էր՝ կլոր ու հանդարտ։ Երկինքը չէր փակել ու չէր շտապել հեռանալ։

Նարեկը մի խորանարդիկ վերցրեց։ Տատիկը գտավ մյուսը։ Արջին դրեցին բարձին, ծալեցին վերմակը։

Դրսում մի ամպ ծածկեց լուսինը։ Նարեկը սպասեց։ Շուտով լուսավոր շրջանը նորից երևաց։

— Ես էլ երբեմն կարող եմ սպասել,— ասաց նա։

Առանց շտապելու պառկեց։ Լուսնի լույսը նստեց վերմակին, իսկ տատիկը սկսեց պատմությունը։