Մայր առյուծն ու իր ձագը

Կենդանիները հավաքվեցին արևոտ բացատում ու սկսեցին պարծենալ իրենց ընտանիքներով։

— Ես շատ ձագեր ունեմ,— հպարտ ասաց նապաստակը։

— Ես էլ,— ավելացրեց վարազը։— Ուրեմն իմ ընտանիքն ամենամեծարժեքն է։

Նրանք դիմեցին ծառի տակ հանգստացող էգ առյուծին։— Միաժամանակ քանի՞ ձագ ես մեծացնում։

— Սովորաբար միայն մեկին,— հանդարտ պատասխանեց նա։— Բայց նա առյուծ է։

Կենդանիները լռեցին։ Առյուծը չէր ասում, թե մյուսների ձագերն արժեք չունեն։ Հիշեցնում էր, որ միայն թվերը ամբողջ պատմությունը չեն պատմում։

Մի խիզախ արարք, մի խնամքով պատրաստված իր կամ մի խորությամբ սովորած դասը կարող են ավելի արժեքավոր լինել, քան շատ անփույթ փորձերը։

Նապաստակն ու վարազը դադարեցին ընտանիքների չափերը համեմատել։ Փոխարենը խոսեցին բարության, քաջության, հետաքրքրասիրության ու յուրաքանչյուր փոքրիկի հատուկ կարողությունների մասին։