Նապաստակներն ու գորտերը

Մի խումբ նապաստակներ ապրում էին խաղաղ մարգագետնում, բայց վախենում էին գրեթե ամեն ձայնից։

Երբ քամին շարժում էր խոտը, նրանք թաքնվում էին։ Երբ մի ճյուղ էր կոտրվում, փախչում էին։ Նույնիսկ թռչնի ստվերն էր նրանց ստիպում դողալ։

— Մենք հոգնել ենք անընդհատ վախենալուց, — ասաց մի նապաստակ։

Նրանք որոշեցին հեռանալ մարգագետնից և քայլեցին դեպի մոտակա լճակը։ Այնտեղ գորտերի մի ընտանիք հանգստանում էր ափին։

Գորտերը լսեցին նապաստակների ոտնաձայները և վախեցան։ Բոլորը բարձր ճողփյունով ցատկեցին լճակի մեջ։

— Տեսա՞ք, — ասաց ամենափոքր նապաստակը։ — Գորտերը մեզանից են վախենում։

Նապաստակները հասկացան, որ միայն իրենք չէին երբեմն վախ զգում։

— Գուցե մենք ավելի քաջ ենք, քան կարծում ենք, — ասաց տարեց նապաստակը։

Նրանք նոր վստահությամբ վերադարձան մարգագետին։ Իրական վտանգի դեպքում շարունակում էին զգույշ լինել, բայց սովորական ձայներն այլևս այդքան չէին վախեցնում նրանց։