Երեխան, որը չգիտի իր զգացմունքի անունը, հաճախ այն ցույց է տալիս վարքով՝ գոռում է, հարվածում,…
Երեխան, որը չգիտի իր զգացմունքի անունը, հաճախ այն ցույց է տալիս վարքով՝ գոռում է, հարվածում, լռում կամ փակում դուռը։ Նա դժվար երեխա չէ․ գուցե պարզապես բառեր չունի։ Օգնիր ասել․ «Դու հիասթափված ես», «Դու ամաչեցիր», «Դու վախեցար»։ Զգացմունքն անվանելը չի խրախուսում վատ վարքը, այլ օգնում է հասկանալ դրա աղբյուրը։ Երբ երեխան սովորում է ասել՝ ինչ է կատարվում ներսում, նա ավելի քիչ կարիք ունի դա բղավելու վարքով։ Բառերը դառնում են ինքնակառավարման առաջին գործիքը։