Վստահ մարդը միշտ սենյակի ամենաբարձր ձայնը չէ։
Վստահ մարդը միշտ սենյակի ամենաբարձր ձայնը չէ։ Երբեմն նա նա է, ով կարողանում է լսել, ասել «չգիտեմ» և չվախենալ ուրիշի ուժից։ Անվստահությունը հաճախ ապացուցելու կարիք ունի, իսկ ներքին վստահությունը չի շտապում հաղթել յուրաքանչյուր զրույցում։ Այն գիտի՝ ինչ կարող է և ինչ դեռ պիտի սովորի։ Իրական վստահությունը աղմուկ չի բարձրացնում իր գոյությունը հաստատելու համար։ Այն հանգիստ է կանգնում՝ առանց ուրիշներին փոքրացնելու։