Հետաձգումը միշտ չէ, որ ծուլություն է։
Հետաձգումը միշտ չէ, որ ծուլություն է։ Երբեմն դու չես խուսափում գործից, այլ այն զգացումից, որը գործը առաջացնում է։ Գուցե վախենում ես վատ արդյունքից, չգիտես՝ որտեղից սկսել, կամ կարծում ես, որ ամեն ինչ պետք է կատարյալ լինի։ Այդ դեպքում նույնիսկ փոքր առաջադրանքը դառնում է ծանր։ Փոխանակ քեզ մեղադրելու՝ անվանիր զգացումը։ Հետո փոքրացրու առաջին քայլը այնքան, որ այն այլևս չվախեցնի՝ բացել փաստաթուղթը, գրել մեկ նախադասություն, աշխատել հինգ րոպե։ Երբ հասկանում ես, թե ինչից ես իրականում խուսափում, սկսելը շատ ավելի հեշտ է դառնում։