Երբ մարդը հեռանում է կամ քիչ է գրում, մենք հաճախ անմիջապես մտածում ենք, որ այլևս կարևոր չենք։
Երբ մարդը հեռանում է կամ քիչ է գրում, մենք հաճախ անմիջապես մտածում ենք, որ այլևս կարևոր չենք։ Բայց երբեմն հեռավորությունը կապված է նրա հոգնածության, վշտի, աշխատանքի կամ ներքին պայքարի հետ, որի մասին նա դեռ չի կարող խոսել։ Մի գուշակիր այնտեղ, որտեղ կարող ես հարգալից հարցնել։ Ասա․ «Վերջերս հեռու ես թվում։ Ամեն ինչ կարգի՞ն է, և ինչպե՞ս կարող եմ վերաբերվել դրան»։ Միաժամանակ մի արդարացրու անվերջ անտեսումը։ Կարեկցանքը և սահմանները կարող են միասին գոյություն ունենալ։ Տեղ տուր հնարավոր բացատրությանը, բայց նաև նայիր շարունակական վարքին։