Անորոշ վախը հաճախ ավելի մեծ է թվում, քան իրական վտանգը։
Անորոշ վախը հաճախ ավելի մեծ է թվում, քան իրական վտանգը։ «Ամեն ինչ վատ կլինի» միտքը սահման չունի, դրա համար էլ միտքը կարող է այն անվերջ մեծացնել։ Փորձիր վախը ճշգրիտ անվանել․ «Վախենում եմ, որ հարցազրույցում չեմ իմանա մեկ հարցի պատասխան» կամ «Վախենում եմ, որ նա կմերժի իմ առաջարկը»։ Հստակ խնդրի համար արդեն հնարավոր է գործողություն գտնել։ Անուն տալով վախին՝ դու չես վերացնում այն, բայց վերադարձնում ես չափերը։ Այն դադարում է լինել ամբողջ երկինքը և դառնում է մեկ ամպ, որի միջով կարելի է ճանապարհ գտնել։