Միտքը միշտ մի փոքր առաջ է վազում․ երբ սա ավարտեմ, երբ այնտեղ հասնեմ, երբ վերջապես ամեն ինչ…
Միտքը միշտ մի փոքր առաջ է վազում․ երբ սա ավարտեմ, երբ այնտեղ հասնեմ, երբ վերջապես ամեն ինչ կարգավորվի։ Այդ «երբ»-երի մեջ ներկան դառնում է ընդամենը միջանցք։ Բայց կյանքը հիմա էլ տեղի է ունենում՝ սովորական ճաշի, կարճ զրույցի, արևի տակ քայլելու ընթացքում։ Այս օրը գուցե կատարյալ չէ, բայց իրական է։ Կարելի է ցանկանալ ավելին և միաժամանակ շնորհակալ լինել այսօրվա համար։ Խաղաղությունը սկսվում է այնտեղ, որտեղ պահը այլևս պարտավոր չէ ուրիշ բան դառնալ՝ արժեքավոր լինելու համար։