Կորստից հետո ծիծաղը երբեմն անտեղի է թվում։
Կորստից հետո ծիծաղը երբեմն անտեղի է թվում։ Մի պահ թեթևանում ես, հետո մեղավորություն ես զգում՝ կարծես ուրախությունը փոքրացրեց սերդ։ Բայց սիրտը մեկ զգացմունքի սենյակ չէ։ Այն կարող է կարոտել և միաժամանակ ժպտալ, ցավալ և նորից հետաքրքրվել կյանքով։ Ուրախությունը դավաճանություն չէ։ Այն չի ջնջում կորուստը, պարզապես հիշեցնում է, որ ցավի կողքին կյանքը դեռ փոքր լույսեր է վառում։