Երբ տալիս ես այնքան, որ ներսում սկսում ես զայրանալ, դա արդեն մաքուր առատաձեռնություն չէ։
Երբ տալիս ես այնքան, որ ներսում սկսում ես զայրանալ, դա արդեն մաքուր առատաձեռնություն չէ։ Դա կարող է լինել վախ՝ մերժվելուց, մեղքի զգացում կամ սովորություն՝ սեփական կարիքները միշտ վերջին տեղում դնելու։ Առողջ օգնությունն ունի սահմաններ։ Դու կարող ես տալ այն, ինչ ունես, բայց պարտավոր չես դատարկել քեզ, որպեսզի ապացուցես, որ լավ մարդ ես։ «Այսքան կարող եմ» արտահայտությունը սառնություն չէ։ Այն պահպանում է քո բարությունը, որպեսզի այն չվերածվի լուռ վիրավորանքի նրանց հանդեպ, ում սկզբում ցանկանում էիր սիրով օգնել։