Երեխան գուցե տարիներ անց չհիշի՝ տունը որքան կոկիկ էր կամ ընթրիքը որքան կատարյալ։
Երեխան գուցե տարիներ անց չհիշի՝ տունը որքան կոկիկ էր կամ ընթրիքը որքան կատարյալ։ Բայց կհիշի՝ կարելի՞ էր այնտեղ սխալվել, հարց տալ, ծիծաղել և վատ օր ունենալ։ Տունը միայն պատեր ու կանոններ չէ։ Այն զգացողություն է, որ այստեղ քեզ սիրում են նաև այն օրերին, երբ ամենալավ տարբերակդ չես։ Հենց այդ ապահովությունն է երեխայի հետ գնում մեծ կյանք։ Կատարյալ մանկություն ստեղծել հնարավոր չէ։ Բայց կարելի է ստեղծել տուն, որտեղ ներողություն են խնդրում, գրկում են և դժվար պահերից հետո նորից գտնում միմյանց։