Ներողություն խնդրելը կարևոր է, բայց նույն ցավը կրկնելուց հետո բառերը սկսում են կորցնել իրենց արժեքը։
Ներողություն խնդրելը կարևոր է, բայց նույն ցավը կրկնելուց հետո բառերը սկսում են կորցնել իրենց արժեքը։ Եթե ամեն «ներիր»-ին հետևում է նույն արարքը, մարդը այլևս չի լսում խոստումը․ նա տեսնում է օրինաչափությունը։ Իրական ներողությունը հարցնում է՝ «Ի՞նչ պետք է փոխեմ, որպեսզի սա չկրկնվի»։ Այն ընդունում է վնասը, չի շտապեցնում դիմացինի ապաքինումը և պատրաստ է անհարմար աշխատանք կատարել։ Վստահությունը վերականգնվում է ոչ թե ամենագեղեցիկ խոսքերով, այլ նոր վարքի փոքր ու հետևողական ապացույցներով։ Երբ փոփոխությունը տեսանելի է, ներողությունն էլ նորից իմաստ է ստանում։