Լուռ մնալը միշտ հասունություն չէ։
Լուռ մնալը միշտ հասունություն չէ։ Երբեմն դա պարզապես դժվար խոսակցությունից խուսափելու միջոց է։ Արտաքին խաղաղությունը կարող է պահել պահի հանգստությունը, բայց չլուծված խնդիրը շարունակում է աճել ներսում։ Հետո այն դուրս է գալիս սառնությամբ, հեռավորությամբ կամ անսպասելի պայթյունով։ Իրական հանգստությունը կարողանում է խոսել խնդրի մասին առանց նվաստացման և աղմուկի։ Այն չի փախչում անհարմարությունից, այլ պահպանում է հարգանքը դրա մեջ։ Խաղաղությունը խնդիրների բացակայությունը չէ։ Այն խնդիրներին դիմակայելու կարողությունն է՝ առանց միմյանց ոչնչացնելու։