Շատ վիրավորանքներ սկսվում են մի հարցից, որը մենք չենք տալիս։
Շատ վիրավորանքներ սկսվում են մի հարցից, որը մենք չենք տալիս։ Լռության մեջ ենթադրում ենք ուրիշի նպատակը, հետո արձագանքում ենք մեր իսկ ստեղծած պատմությանը՝ կարծես այն փաստ լինի։ Մի պարզ հարց կարող է բացել այն, ինչ շաբաթներով փակ էր մնում․ «Երբ դա ասացիր, ի՞նչ նկատի ունեիր» կամ «Ճի՞շտ եմ հասկանում, որ…»։ Հստակությունը հաճախ ավելի մեղմ է, քան ենթադրությունը։ Հարցնելը թուլություն չէ։ Դա հարաբերությանը հնարավորություն տալն է, որ ճշմարտությունը խոսի մինչև վիրավորանքը սկսի խոսել քո փոխարեն։