Անցնել հիմնական բովանդակությանը

Անդարձ

ՀեղինակՄիսաք Մեծարենց
Ավելացրել է
Լուսնի լոյսը ծառերէն ծաղիկի պէս էր կախուեր. Ապրիմ-մեռնիմ մը ձեռքըս` սիրոյս ճամբան ես ինկայ. Ա՜հ, լըսէի՜ր, տերեւին հովը ինչեր կը հծծէր: “Կը սիրէ՛ զիս, չի սիրեր, քի՜չ մը, բընա՛ւ… տարփագի՜ն…” Մէկիկ մէկիկ փետտեցի, գաղձերուն հետ ձանձրոյթիս Եւ արիւնող փուշին հետ սրտիս մխուող թախծանքին: Ինչպէ՜ս կրկնեմ բարբառը երիցուկին մարգարէ, Հէ՜ք ծաղիկ, զոր խեղդեցի վայրկեանի մը մէջ անյոյս` Ուր ձեռքիս մէջ կը սուրար ձեռքիդ երազն յամպարէ: Ինչպէ՜ս կրկնեմ տաղերը նարկիսներուն ու վարդին, Ու վիպերգը` կեռասէ բադրոններուն վրայ ձիւնող Ճերմակ բուրեան շափրակի բադիլներու մեղեդի՜ն: Շամանդաղին մէջ` թել թել կ’իյնայ ջրցայտքն անտարբեր. Լուսնի լոյսին կ’երկարին առուակի զոյգ մը թեւեր, Ու շրջավայրը կ’ըլլայ աղապատանք մը տարփոտ: Ճամբուն վըրայ կը կրկնէ աղբիւրն անվերջ հեքէաթներ, Գուռն հիացիկ մանուկի աչքի մը պէս է բացուեր. Ջըրարբքին մէջ կ’ուրուագրէ լուսինն աղջկան մը պատկեր: Թաւուտին մէջ թեւաբաց, ահա՜, տեսիլդ է կայներ. Այծտերեւին հոտեւան մատերն հերքըդ կը շոյեն, Ու տերեւներ վեհերոտ կու տան իրենց համբոյրներ: Մառախուղով կը լենայ հիր շրջագիծն երազիս, Ուր ամբարձիկ մարմինիդ հըպարտ շուշանն է կեցեր. Հոգւոյդ կարմիր կարօտին, ա՜հ, պատարա՜գ ըրէ զիս: Ապրիմ-մեռնիմ մը ձեռքըս` նորէն դաշտերն ես ինկայ Ու տենչանքներըս գրկած լացի մարմինդ ըսպիտակ. Դարձիս` ճամբան` սառե՜ր էր` տամուկ` լո՜յս ու լուսինկայ…
Միսաք Մեծարենց

Կարո՞ղ է այս էջն ավելի լավը լինել

Առաջարկեք ուղղում կամ բարելավում․ մենք կարդում ենք բոլոր հայտերը։

Առաջարկել բարելավում

Հետևեք մեզ

Մնացեք կապի մեջ և ստացեք վերջին թարմացումները

Ստացեք ոգեշնչող նյութեր ամեն օր։

Բաժանորդագրվեք՝ ստանալու աստղագուշակներ, հոդվածներ, մտքեր և նոր թեստեր։

Առանց սպամի։ Կարող եք ցանկացած պահի ապաբաժանորդագրվել։

Կամ հետևեք մեզ սոցիալական ցանցերում

Բանաստեղծություններ

Դիտել բոլորը →

Հոդվածներ

Դիտել բոլորը →

Աֆորիզմներ

Դիտել բոլորը →

Պատկերասրահներ

Դիտել բոլորը →