Հիշում եմ ինչպես այն ուշ

Հիշում եմ ինչպես այն ուշ Աշունն էր ոսկևորվում,— Մայրմուտն էր ժլատ վառվում, Բըլուրը պատել էր մուժ... Մեր գյուղն է —սարերը մերկ, Մեր գետը — բարակ միգում. Զանգակը — մեղմ ու բեկուն. Թախծում են արոտ ու հերկ... Եվ մայրըս ահա հիվանդ, Մրսում է, արև ուզում, Նստած է հետըս դրսում Անխոս ու մեղմ հնազանդ։ Եվ ծեր է մայրըս այնքան, Փոքրիկ է —բարի մի մայր... Ցոլում է սարը սուրսայր, Երգում է զանգը լալկան...