Վեչեսլավ Իվանովին

Վարդավառի վարդերը վառ Երգող երգչիդ երդվում եմ ես. Չըկար երկրիս նըման պարտեզ — Եվ նա ավե՜ր, չարին ավա՜ր... Սրտի երգիչ, դու բոցավառ Լուսե երգով ասա հրկեզ Արդյոք «հարյա՜վ» պիտի երգես Վառված ու որբ երկրիս համար։ Ինչպես կարկուտն արտն անարատ Վայր է թափում, այնպես առատ, Այնպես անգութ երկրում իմ որբ, Նայիր թափված քանի կորյուն — Որքա՜ն, որքա՜ն, որքա՜ն արյուն — Վերքեր֊վարդեր արնոտ ու բորբ...