Սիրելի Պաոլո Մակինցյանին

Եկան օրեր ու անցան ու ինձ ոչինչ չմնաց. Հուրե՜ր, հուրե՜ր — ծիածան ու ինձ ոչինչ չմնաց։ Գարնան անուշ ծաղկանց պես, վարդերի պես հրահրուն, Հողմով տարված հեռացան ու ինձ ոչինչ չըմնաց։ Ու նոքա որ սիրեցին — սիրտս նրանց չըտվի. Գնացին ու չդարձան ու ինձ ոչինչ չմնաց։ Եվ նոքա, ում սիրեցի իմ ցավով ու խենթությամբ — Արբեցին ու մոռացան ու ինձ ոչինչ չըմնաց։ Ձմեռ իջավ իմ գլխին և ցուրտ, և խոր, և անդորր, Աղբուներս չորացան — ոչինչ, ոչինչ չմնաց...