Սոնետ (Վահան Տերյան)

Կյանքին միշտ օտար, մահից վախեցող — Ես շրջում էի այս գունատ երկրում, Ուր չըկար ցավի երջանկության ցող Եվ ոչ չըմեռնող բախտի դառը թույն։ Նա իր կարոտով ու իր ցանկությամբ Վարձվեց իմ ամուլ գոյության վերա — Քնքուշ հեռավոր մի հրեղեն ամպ՝ Ես նորան տեսա ու բախտից մեռա... Նա իր բոցերով այրեց ու գնաց. Նա բերեց հոգուս մահու քաղցր կյանք, Ուր հեզ վառվում է հավիտյան անլաց Անմեռ տրտմության մի պայծառ տանջանք,— Մի պաղ քարացում աղոթքի կանգնած, Մի վայելք-հուշի չմեռնող արբանք...