Կոշմարը

Խաղաղ ննջեցին գյուղերը խավար
Եվ շաղախները բերդերովն ամուր․
— Ա՜խ, այն գիշե՜րը՝ անսահման երկա՛ր, —
Այն լռությո՜ւթյուն մահու պես տխուր...

Թշնամին եկավ մութի պես կամաց,
Ամենքն ահաբեկ փախան դեպի սար.
— Մայրը վայր ընկավ... երեխան մընաց.
— Այն դաժան մարգոց երեսը տեսա՞ր...

Լուռ ննջել էին գյուղերը խավար...
Ես այն ցավի մեջ եղա մի՛ անգամ...

— Ա՜խ, այն գիշերը՝ անսահման երկար..․
— Մայրի՛կ, իմ հոգու ծաղիկներն ընկան.․․

Կարմի՛ր տեսիլներ — սասանում ծընող.
Ես տեսա, ինչպես մարդիկ կուրացան...
— Արյուն են շնչում երկինք, ծով ու հող—
— Մայրի՛կ, իմ շուրջը արյուն է միայն...