Աղթամարի կղզում

Սըրտիս խորքերեն, Հովեն թե ծովեն Մի ձեն եմ լըսում.— Ո՛նց է մի աղջիկ Մեղմ ու հանդարտիկ Անվերջ արտասվում։ Կոպիտ աշխարհ է, Մարդը միշտ չար է, Կյանք է կործանում, Կյանքն էլ կործանված Որ անցավ գնաց, Էլ ետ չի դառնում... Սըրտիս խորքերեն, Հովեն թե ծովեն Մի ձեն եմ լըսում.— Ո՛նց է մի աղջիկ Մեղմ ու հանդարտիկ Անվերջ արտասվում։ «Թամա՜ր... Ա՜խ, Թամա՜ր...» Իզո՜ւր... ոչ մի բառ... Չի պատասխանում։ Սերը որ կորավ, Սիրտը որ մեռավ, Արցունքն է մնում... Սըրտիս խորքերեն, Հովեն թե ծովեն Մի ձեն եմ լըսում.— Ո՜նց է մի աղջիկ Մեղմ ու հանդարտիկ Անվերջ արտասվում...