Երբ ինչ-որ մեկը բարկանում է ձեզ վրա, գոնե գիտեք, որ նա արձագանքում է։ Բայց երբ մարդը կարդում է ձեր հաղորդագրությունը և չի պատասխանում, անցնում է ձեր կողքով առանց խոսելու կամ հանկարծ դառնում է սառը, միտքը սկսում է ինքնուրույն լրացնել լռությունը։ «Ես ինչ-որ բան սխա՞լ արեցի։ Նա բարկացա՞ծ է։ Այլևս կարևոր չե՞մ նրա համար»։
Հենց այդ անորոշությունն է պատճառներից մեկը, որ անտեսված լինելը երբեմն կարող է ավելի ծանր զգացվել, քան բաց վեճը։ Վեճի ժամանակ գոնե հասկանում եք, որ խնդիր կա։ Լռության դեպքում հաճախ նույնիսկ չգիտեք՝ ինչ խնդիր եք փորձում լուծել։
1. Լռությունը շատ հարցեր է թողնում առանց պատասխանի
Երբ մարդը բացահայտ ասում է՝ ինչն է իրեն անհանգստացնում, դուք կարող եք համաձայնվել, չհամաձայնվել, բացատրել կամ ներողություն խնդրել։
Բայց երբ պատասխան չկա, ձեր միտքը սկսում է ստեղծել սեփական տարբերակները։
Եվ հաճախ այդ տարբերակները իրականությունից ավելի ցավոտ են լինում։
2. Մենք սկսում ենք վերանայել յուրաքանչյուր մանրուք
«Գուցե այդ բառը չպետք է ասեի»։
«Գուցե իմ վերջին հաղորդագրությունը տարօրինակ էր»։
«Ինչո՞ւ երեկ ամեն ինչ նորմալ էր, իսկ այսօր նա չի խոսում ինձ հետ»։
Երբ հստակ բացատրություն չկա, միտքը կարող է նորից ու նորից վերադառնալ վերջին խոսակցություններին՝ փորձելով գտնել այն պահը, երբ ամեն ինչ փոխվեց։
3. Անտեսված լինելը կարող է ստիպել կասկածել սեփական արժեքին
Եթե ձեզ համար կարևոր մարդը հանկարծ դադարում է արձագանքել, շատ հեշտ է նրա վարքը կապել ձեր արժեքի հետ։
«Եթե ես իսկապես կարևոր լինեի, նա կպատասխաներ»։
Բայց մեկ ուրիշի լռությունը միշտ չէ, որ ձեր արժեքի մասին է։ Մարդիկ հեռանում են բազմաթիվ պատճառներով՝ սթրես, զբաղվածություն, անհարմարություն, կոնֆլիկտից խուսափում կամ պարզապես փոխված առաջնահերթություններ։
Այն, որ դուք պատասխան չեք ստացել, ինքնաբերաբար չի նշանակում, որ դուք արժանի չեք պատասխանի։
4. Երբ մարդը «տեսել է» հաղորդագրությունը, բայց չի պատասխանում
Թվային հաղորդակցությունը անտեսված լինելու զգացողությունը երբեմն ավելի է ուժեղացնում։
Դուք տեսնում եք՝ «կարդացված է»։ Տեսնում եք, որ մարդը առցանց է։ Հնարավոր է՝ նույնիսկ նոր հրապարակում է արել։ Բայց ձեր հաղորդագրությանը պատասխան չկա։
Հենց այստեղ է սկսվում մեկնաբանությունների անվերջ շղթան։
Բայց մենք սովորաբար չգիտենք մարդու իրական պատճառը՝ նույնիսկ եթե էկրանը ցույց է տալիս, որ նա տեսել է հաղորդագրությունը։
5. Վեճը երբեմն ավելի հեշտ է, որովհետև այն հստակ է
Սա չի նշանակում, որ վեճերը լավ են։
Բայց առողջ կոնֆլիկտի մեջ երկու մարդ կարող են ասել՝ ինչ են զգում, լսել միմյանց և փորձել լուծում գտնել։
Լռությունը նման հնարավորություն չի տալիս։
Դուք չեք կարող պատասխանել մի հարցի, որը երբեք չի արտահայտվել։
6. Կա տարբերություն տարածք խնդրելու և մարդուն պատժելու համար անտեսելու միջև
Երբեմն մարդուն իսկապես ժամանակ է պետք հանգստանալու կամ իր զգացմունքները հասկանալու համար։
«Հիմա պատրաստ չեմ խոսել։ Մի քիչ ժամանակ է պետք, հետո կվերադառնանք այս թեմային» ասելը շատ տարբեր է օրերով անհետանալուց՝ առանց որևէ բացատրության։
Առաջին դեպքում սահման կա և հստակություն։ Երկրորդ դեպքում մյուս մարդը թողնվում է անորոշության մեջ։
7. Ինչո՞ւ ենք ցանկանում նորից ու նորից գրել
Երբ պատասխան չենք ստանում, բնական ցանկություն կարող է առաջանալ նոր հաղորդագրություն ուղարկելու։
«Ամեն ինչ նորմա՞լ է»։
«Ես ինչ-որ բան սխա՞լ արեցի»։
«Ինչո՞ւ չես պատասխանում»։
Մենք փորձում ենք ավարտել անորոշությունը։ Բայց յուրաքանչյուր նոր անպատասխան հաղորդագրություն երբեմն միայն ավելի է մեծացնում անհանգստությունը։
8. Երբեմն լավագույն քայլը հետ քաշվելն է
Եթե արդեն հստակ և հարգալից ձևով փորձել եք կապվել, միշտ չէ, որ պետք է ևս տասը անգամ փորձել։
Հարաբերությունը երկու հոգու մասնակցություն է պահանջում։
Դուք կարող եք բաց թողնել կապի հնարավորությունը՝ առանց անվերջ հետապնդելու պատասխան, որը մյուս մարդը չի ցանկանում կամ դեռ պատրաստ չէ տալ։
9. Մի ստեղծեք վերջնական պատմություն՝ առանց փաստերի
Երբ մարդը չի պատասխանում, հեշտ է անմիջապես որոշել․ «Նա այլևս ինձ չի սիրում», «Ես նրան ձանձրացրել եմ», «Նա ուրիշին է գտել»։
Բայց լռությունը տեղեկություն չէ այնքանով, որքանով մենք հաճախ կարծում ենք։
Մի տարբերակ հնարավոր է։ Բայց հնարավոր են նաև տասնյակ այլ տարբերակներ։
Փորձեք տարբերել այն, ինչ իրականում գիտեք, այն ամենից, ինչ ձեր անհանգստությունը ենթադրում է։
10. Լռությունն էլ երբեմն պատասխան է
Սակայն գալիս է մի պահ, երբ պետք չէ անվերջ սպասել բացատրության։
Եթե մարդը շարունակաբար անտեսում է ձեզ, խուսափում է ցանկացած առողջ հաղորդակցությունից և կապը պահում է միայն այն ժամանակ, երբ իրեն է հարմար, նրա վարքն ինքնին կարևոր տեղեկություն է։
Դուք գուցե երբեք չստանաք այն կատարյալ բացատրությունը, որը ցանկանում եք։
Բայց կարող եք որոշել, թե ինչպիսի վերաբերմունք եք պատրաստ ընդունել ձեր կյանքում։
Անտեսված լինելը ցավոտ է ոչ միայն լռության պատճառով։ Այն ցավոտ է այն բոլոր հարցերի պատճառով, որոնք լռությունը թողնում է ձեր ներսում։
Բայց ուրիշի լռությունը պարտադիր չէ դարձնել ձեր ինքնագնահատականի չափանիշը։
Երբեմն ամենակարևոր պատասխանը գալիս է ոչ թե այն մարդուց, ով լռում է, այլ այն պահին, երբ դուք դադարում եք հարցնել՝ «Ինչպե՞ս ստիպեմ նրան պատասխանել» և սկսում եք հարցնել՝ «Արդյո՞ք ես ցանկանում եմ այսպիսի հաղորդակցություն իմ կյանքում»։