Մանկության տարիներին դուք կարող էիք ապրել նույն տանը, ուտել նույն սեղանի շուրջ, կիսել գաղտնիքներ, վիճել խաղալիքների համար և իմանալ միմյանց կյանքի գրեթե ամեն մանրուք։ Բայց տարիներ անց երբեմն պարզվում է, որ նույն երկու մարդիկ խոսում են միայն ծննդյան օրերին կամ ընտանեկան միջոցառումների ժամանակ։ Ինչպե՞ս կարող են այդքան մոտ մարդիկ աստիճանաբար դառնալ գրեթե անծանոթներ։
Քույրերի և եղբայրների միջև հեռավորությունը միշտ չէ, որ առաջանում է մեծ վեճից։ Երբեմն այն ստեղծվում է տարիների ընթացքում՝ տարբեր կյանքերի, հին ընտանեկան դերերի, չասված վիրավորանքների և անընդհատ հետաձգվող շփման պատճառով։
1. Մանկության մտերմության մեծ մասը ստեղծվում էր ինքնաբերաբար
Երեխա ժամանակ դուք ստիպված չէիք հատուկ պլանավորել հանդիպումները։ Ապրում էիք նույն տանը, տեսնում միմյանց ամեն օր և մասնակցում նույն ընտանեկան կյանքին։
Մեծանալուց հետո այդ բնական մտերմությունը վերանում է։
Այժմ մեկ հանդիպումը կարող է պահանջել օրերի կամ նույնիսկ շաբաթների պլանավորում։ Եթե ոչ ոք գիտակցաբար չի պահպանում կապը, մտերմությունը կարող է պարզապես թուլանալ։
2. Կյանքերը կարող են ամբողջովին տարբեր ուղղություններով գնալ
Մեկը տեղափոխվում է այլ քաղաք կամ երկիր։ Մյուսը մնում է ծնողների մոտ։ Մեկը ամուսնանում է և երեխաներ ունենում։ Մյուսը կենտրոնանում է աշխատանքի կամ սեփական նախագծերի վրա։
Ժամանակացույցերը, ընկերական շրջապատը և առաջնահերթությունները փոխվում են։
Նույն մանկությունը ունենալը չի նշանակում նույն մեծահասակ կյանքը ունենալ։
3. Հին ընտանեկան դերերը կարող են շարունակվել նույնիսկ տարիներ անց
Ընտանիքներում երեխաները հաճախ աննկատ դերեր են ստանում։
«Պատասխանատուն»։ «Փոքրիկը»։ «Խնդրահարույցը»։ «Հաջողակը»։ «Զվարճալին»։
Խնդիրն այն է, որ մարդը կարող է քառասուն տարեկան լինել, բայց ընտանիքը դեռ նրան վերաբերվի այնպես, ինչպես տասնհինգ տարեկանում։
Քույրերի և եղբայրների միջև նույնպես այդ հին պատկերացումները կարող են մնալ և խանգարել տեսնել, թե ով է մարդն այսօր։
4. Մանկության մրցակցությունը երբեմն ամբողջությամբ չի անհետանում
Ո՞վ ավելի լավ էր սովորում։ Ո՞ւմ էին ավելի հաճախ գովում։ Ո՞վ էր ավելի շատ ազատություն ստանում։ Ո՞ւմ էին ծնողները ավելի հաճախ պաշտպանում։
Այդ հարցերը մանկության տարիներին կարող էին փոքր թվալ, բայց որոշ վիրավորանքներ երկար են հիշվում։
Մեծահասակ կյանքում դրանք կարող են վերադառնալ աշխատանքի, գումարի, ամուսնության կամ ծնողների ուշադրության շուրջ համեմատությունների ձևով։
5. Երկու երեխա կարող են նույն ընտանիքը լրիվ տարբեր կերպ հիշել
Սա հաճախ զարմացնում է քույրերին ու եղբայրներին։
Մեկը կարող է ասել․ «Մենք շատ երջանիկ մանկություն ենք ունեցել»։
Մյուսը կարող է նույն տարիները հիշել որպես դժվար ժամանակաշրջան։
Տարիքային տարբերությունը, ծնողների վերաբերմունքը, ընտանեկան խնդիրների ժամանակը և յուրաքանչյուր երեխայի բնավորությունը կարող են ստեղծել լրիվ տարբեր փորձառություններ։
Երբեմն կոնֆլիկտն առաջանում է հենց այն պատճառով, որ մեկը փորձում է մյուսին համոզել, թե նրա հիշողությունը «սխալ» է։
6. Ծնողների խնամքը կարող է բացել հին վիրավորանքները
Երբ ծնողները ծերանում են կամ օգնության կարիք ունեն, քույրերի և եղբայրների հարաբերությունները կարող են նոր փորձության առաջ կանգնել։
Ո՞վ է ավելի շատ ժամանակ հատկացնում։ Ո՞վ է վճարում ծախսերը։ Ո՞վ է որոշումներ կայացնում։ Ո՞վ «ոչինչ չի անում»։
Այս հարցերը երբեմն միայն ներկայիս իրավիճակի մասին չեն։ Դրանք կարող են կրկին ակտիվացնել վաղուց գոյություն ունեցող զգացողությունները՝ «ամեն ինչ միշտ ես եմ արել» կամ «ինձ երբեք չեն գնահատել»։
7. Գումարն ու ժառանգությունը կարող են փոխել հարաբերությունների լեզուն
Գումարը հաճախ պարզապես գումար չէ։ Այն կարող է մարդկանց համար ներկայացնել արդարություն, գնահատված լինելը կամ ծնողների վերաբերմունքը։
Այդ պատճառով նույնիսկ փոքր ֆինանսական հարցը երբեմն բացում է տարիներով չքննարկված ընտանեկան վիրավորանքներ։
Վեճը կարող է թվալ տան կամ գումարի մասին, մինչ իրականում ներսում հնչում է մեկ այլ հարց․ «Ծնողներս մեզ հավասա՞ր էին սիրում»։
8. Ամուսինները և նոր ընտանիքները փոխում են հին հավասարակշռությունը
Երբ մարդը ստեղծում է սեփական ընտանիքը, բնական է, որ նրա առաջնահերթությունները փոխվում են։
Քույրը կամ եղբայրը, որը նախկինում առաջին զանգն էր ցանկացած խնդրի դեպքում, այժմ կարող է այլևս չլինել այդ դիրքում։
Նոր զուգընկերները, երեխաները և նոր ընտանեկան ավանդույթները փոխում են հարաբերությունների կառուցվածքը։
Սա պարտադիր մերժում չէ։ Բայց եթե փոփոխության մասին չի խոսվում, այն կարող է այդպես զգացվել։
9. «Մենք ընտանիք ենք, կապը միշտ կմնա» մտածելը կարող է վտանգավոր լինել
Ընկերությունների դեպքում մարդիկ հաճախ հասկանում են, որ հարաբերությունը պահպանելու համար պետք է գրել, հանդիպել և հետաքրքրվել միմյանցով։
Քույրերի ու եղբայրների դեպքում երբեմն ենթադրվում է, որ արյունակցական կապը ինքնուրույն կպահպանի մտերմությունը։
Բայց նույնիսկ ընտանեկան հարաբերությունները ուշադրության կարիք ունեն։
Եթե տարիներով խոսակցությունները սահմանափակվում են «ինչպե՞ս ես» և «ամեն ինչ նորմալ է» արտահայտություններով, մարդիկ կարող են աստիճանաբար դադարել իրականում ճանաչել միմյանց։
10. Փոքր վիրավորանքները կարող են տարիներով մնալ չասված
Քանի որ քույրերն ու եղբայրները երկար պատմություն ունեն, հաճախ մտածում են, որ մյուսը «պետք է հասկանար»։
Բայց չասված վիրավորանքը սովորաբար չի անհետանում միայն այն պատճառով, որ ժամանակ է անցել։
Մի փոքր անհարգալից խոսք, կարևոր պահին աջակցության բացակայությունը կամ ընտանեկան որոշումից դուրս մնալը կարող է տարիներով մնալ մարդու հիշողության մեջ։
11. Երբեմն նրանք այլևս ճանաչում են միայն միմյանց հին տարբերակները
Դուք կարող եք հիշել ձեր եղբորը որպես անհոգ քսանամյա տղայի, մինչ նա արդեն ծնող է, ղեկավար կամ բոլորովին այլ արժեքներ ունեցող մարդ։
Նույն ձևով նա կարող է ձեզ տեսնել ձեր երիտասարդ տարիների կերպարով։
Մտերմությունը վերականգնելու համար երբեմն պետք է բառացիորեն նորից ծանոթանալ միմյանց հետ։
Ոչ թե միայն հիշել՝ ով էր մարդը, այլ հետաքրքրվել՝ ով է նա դարձել։
12. Հնարավո՞ր է նորից մտերմանալ
Եթե հարաբերության մեջ չկա լուրջ վնաս կամ վտանգ, երբեմն առաջին քայլը կարող է շատ պարզ լինել։
Ոչ թե անմիջապես քննարկել քսան տարվա բոլոր խնդիրները, այլ սկսել փոքր հետաքրքրությունից։
Զանգահարել առանց հատուկ առիթի։ Հարցնել ոչ միայն աշխատանքի, այլ նաև կյանքի մասին։ Հիշել միասին անցկացրած լավ պահը։ Առաջարկել հանդիպել առանց ամբողջ ընտանիքի ներկայության։
Մտերմությունը հաճախ վերադառնում է նույն ձևով, ինչպես անհետացել էր՝ փոքր քայլերով։
13. Բայց ընտանիք լինելը չի նշանակում, որ պետք է հանդուրժել ամեն ինչ
Արյունակցական կապը կարևոր է, բայց այն ինքնաբերաբար չի դարձնում ցանկացած հարաբերություն առողջ։
Եթե շփումը մշտապես նվաստացուցիչ, վերահսկող կամ վնասող է, սահմաններ ունենալը կարող է անհրաժեշտ լինել նույնիսկ ամենամոտ հարազատների հետ։
Մտերմությունը արժեք ունի այն ժամանակ, երբ այն հիմնված է նաև փոխադարձ հարգանքի վրա։
Քույրերն ու եղբայրները երբեմն հեռանում են ոչ այն պատճառով, որ դադարել են սիրել միմյանց, այլ որովհետև մանկության բնական մտերմությունը մեծահասակ կյանքում այլևս ինքնաբերաբար չի շարունակվում։
Ժամանակը, հեռավորությունը և նոր ընտանիքները կարող են փոխել հարաբերությունը։ Բայց երբեմն ամենամեծ հեռավորությունը ստեղծվում է պարզապես շատ տարիներ շարունակ չասված բառերից։
Մանկությունը ձեզ կարող է դարձնել ընտանիք։ Բայց մեծահասակ տարիքում միմյանց իսկապես ճանաչելը հաճախ նորից ընտրություն է դառնում։