Հիվանդանոցի գլխավոր մուտքի մոտ միշտ մի մեծ սև հովանոց կար։ Այն ոչ մեկին չէր պատկանում, բայց անձրևոտ օրերին գրեթե միշտ անհետանում էր։ Հաջորդ օրը կամ մի քանի օր անց այն նորից հայտնվում էր նույն տեղում։
Հովանոցը այնտեղ էր դրել ընդունարանի աշխատակից Մարիամը։
Նա պարզապես մի փոքրիկ թուղթ էր ամրացրել բռնակին.
«Եթե պետք է՝ վերցրեք։ Երբ կարողանաք՝ վերադարձրեք»։
Հիվանդանոցի ղեկավարությունը սկզբում դեմ էր։ Մեկը նույնիսկ ասաց.
«Առաջին մարդը կվերցնի ու այլևս չի վերադարձնի»։
Մարիամը պատասխանեց.
«Հնարավոր է»։
Եվ հովանոցը մնաց մուտքի մոտ։
Ինչու այն հայտնվեց այնտեղ
Մի քանի ամիս առաջ Մարիամը նկատել էր մի տարեց կնոջ, որը կանգնած էր հիվանդանոցի դռների մոտ և նայում էր հորդառատ անձրևին։
Կինը եկել էր ամուսնուն այցելելու և այժմ պետք է ավտոբուսի կանգառ հասներ։
«Կսպասեմ, մինչև թուլանա»,— ասաց նա։
Բայց արդեն ուշ երեկո էր, իսկ անձրևը չէր դադարում։
Մարիամը նրան տվեց իր սեփական հովանոցը։
«Իսկ դուք ինչպե՞ս եք տուն գնալու»,— հարցրեց կինը։
«Իմ հերթափոխը դեռ երկար է։ Գուցե մինչ այդ անձրևը դադարի»։
Կինը երկու օր անց վերադարձավ՝ հովանոցը ձեռքին։
Այդ ժամանակ Մարիամը մտածեց, որ գուցե հիվանդանոցում միշտ պետք է լինի մի հովանոց այն մարդու համար, ով այդ պահին դրա կարիքն ունի։
Մարդիկ, որոնք վերցնում էին այն
Հովանոցը ճանապարհ ընկավ տարբեր մարդկանց հետ։
Այն վերցրեց երիտասարդ հայրը, որը հիվանդ երեխային գրկած վազում էր դեպի մեքենան։
Այն վերցրեց մի բուժքույր, որի գիշերային հերթափոխն ավարտվել էր առավոտյան ժամը վեցին։
Այն վերցրեց մի տղամարդ, որը հիվանդանոցից դուրս էր գալիս մոր մահվանից հետո և նույնիսկ չէր նկատել, որ դրսում անձրև է գալիս։
Ոմանք այն վերադարձնում էին նույն օրը։ Ոմանք՝ մեկ շաբաթ անց։
Մի անգամ հովանոցը չվերադարձավ գրեթե մեկ ամիս։
«Ասացի չէ՞, որ վերջում այն կգողանան»,— ասաց գործընկերներից մեկը։
Մարիամը միայն ուսերը թոթվեց։
«Եթե այդ մեկ ամսվա ընթացքում ինչ-որ մեկին պետք է եղել, գուցե դեռ իր գործն է անում»։
Այն օրը, երբ վերադարձան երեքը
Մի անձրևոտ երեքշաբթի Մարիամը աշխատանքի եկավ և մուտքի մոտ տեսավ երեք հովանոց։
Սև հովանոցը վերադարձել էր։
Կողքին դրված էին ևս երկուսը՝ մեկը կապույտ, մյուսը՝ կարմիր։
Կապույտ հովանոցի վրա թուղթ կար.
«Ձերը վերցրել էի այն օրը, երբ հայրս հիվանդանոցում էր։ Մոռացել էի վերադարձնել ժամանակին։ Այս մեկը նույնպես թողնում եմ այստեղ։ Թող մեկ ուրիշին պետք գա»։
Կարմիրի վրա գրված էր ընդամենը.
«Գաղափարը լավն է։ Ավելացրեցի ևս մեկը»։
Այդ երեկո անձրևն ավելի ուժեղացավ։
Ժամը յոթին երեք հովանոցներից ոչ մեկն այլևս մուտքի մոտ չէր։
Մարիամը նայեց դատարկ անկյունին ու ժպտաց։
Դատարկ տեղը
Մի նոր աշխատակից հարցրեց.
«Չե՞ք վախենում, որ այս անգամ ոչ մեկը չի վերադառնա»։
Մարիամը պատասխանեց.
«Եթե այստեղ մնային անձրևի ժամանակ, կնշանակեր, որ ոչ մեկին չեն օգնել»։
Մի քանի շաբաթ անց մուտքի մոտ արդեն հինգ տարբեր հովանոց կար։ Ոչ ոք չէր գրանցում, թե ով էր դրանք վերցնում։ Անուններ, համարներ կամ գրավ չէին պահանջում։
Վստահությունը միշտ չէ, որ վերադարձվում է նույն ձևով, որով այն տվել ես։ Երբեմն տալիս ես մեկ հովանոց, իսկ հետ ես ստանում երեքը։
Մենք հաճախ չենք օգնում, որովհետև մտածում ենք՝ իսկ եթե մարդը չվերադարձնի, չգնահատի կամ չպատասխանի նույն բարությամբ։ Բայց բարությունը հաշվապահություն չէ։
Երբեմն լավագույն ապացույցը, որ քո օգնությունը պետք էր, հենց այն դատարկ տեղն է, որտեղ նախկինում հովանոցն էր կանգնած։