Մանկական բաժնի հեռավոր անկյունում գրադարանավարուհի Անահիտը պահում էր պատկերազարդ գրքերի մի փոքրիկ դարակ։ Այդ գրքերը չէին կնքվում, չէին գրանցվում և պաշտոնապես երբեք ընթերցողներին չէին տրվում։
Այն երեխաները, որոնց անհրաժեշտ էր ընդամենը տասը րոպե հանգիստ նստել՝ ծնողներից մեկի մոտից մյուսի մոտ գնալուց առաջ, ծանր օրվանից հետո կամ հարևան հիվանդանոցում գտնվող հարազատին սպասելիս, գիտեին, որ կարող են նստել այդ անկյունում, և ոչ ոք նրանց հարցեր չի տա։
Տղան, որը գալիս էր ամեն երեքշաբթի
Տիգրան անունով մի տղա սկսեց ամեն երեքշաբթի կեսօրին այցելել գրադարան։ Նա միշտ մենակ էր գալիս և փակվելուց քիչ առաջ հեռանում՝ գրեթե ոչինչ չասելով։
Անահիտը երբեք չէր հարցնում, թե որտեղ են նրա ծնողները կամ ինչու է նա այդքան երկար մնում։ Նա պարզապես նույն անկյունում փափուկ բարձ էր դնում, իսկ երբեմն դրա վրա թողնում էր մի փոքրիկ հացահատիկային քաղցրավենիք։
Մի քանի ամիս անց դպրոցի հոգեբանը պատահաբար պատմեց, որ Տիգրանի մոր աշխատանքային հերթափոխն ավարտվում է հենց գրադարանի փակվելու ժամին։ Այդ փոքրիկ անկյունը դարձել էր միակ վայրը, որտեղ տղան կարող էր իրեն ապահով զգալ՝ մորը սպասելիս։
Ինչ դարձավ այդ դարակը
Անահիտը երբեք այդ նախաձեռնությունը պաշտոնական ծրագրի չվերածեց։ Նա վախենում էր, որ գրանցման թերթիկները, դիմումները կամ պարտադիր բացատրությունները կվերացնեն դրա ամենակարևոր առանձնահատկությունը՝ այնտեղ նստելու համար ոչ ոք պարտավոր չէր բացատրել իր իրավիճակը։
Տարիներ անց Տիգրանը վերադարձավ գրադարան։ Նա արդեն մեծացել էր և սովորում էր սոցիալական աշխատող դառնալու համար։ Տղան շնորհակալություն հայտնեց Անահիտին և հարցրեց՝ կարո՞ղ է արդյոք իր աջակցած ընտանիքների երեխաներին նույնպես ուղարկել այդ հանգիստ անկյունը։
Անահիտը մինչ օրս չի գրանցում այդ դարակի գրքերը և չի հարցնում, թե ինչու է որևէ երեխա որոշել այնտեղ նստել։
Երբեմն աջակցությունն օգնում է հենց այն պատճառով, որ մարդուց նախապես բացատրություն կամ արդարացում չի պահանջում։