Տարեց վարսավիր Սարգիսն ուներ մի անփոփոխ կանոն, որը պարտադիր սովորեցնում էր իր բոլոր աշակերտներին․ երբեք չշտապեցնել օրվա վերջին հաճախորդին, որքան էլ հոգնած լինես։
Նա ասում էր, որ վերջին հաճախորդը հաճախ շաբաթներ շարունակ հետաձգել է վարսավիրանոց գալը, երբեմն այնպիսի պատճառներով, որոնք ընդհանրապես կապ չունեն մազերի հետ։
Աշակերտը, որը չէր հասկանում
Մի երեկո երիտասարդ աշակերտ Աշոտը դժգոհեց, որ մեկ հաճախորդի պատճառով ուշ փակվելն անարդար է տուն գնալու սպասող աշխատակիցների նկատմամբ։
Սարգիսը չվիճեց։ Նա պարզապես հարցրեց այդ օրվա վերջին հաճախորդին՝ լուռ և չսափրված մի տղամարդու, թե ինչպես է անցել նրա շաբաթը։
Տղամարդու աչքերն արցունքով լցվեցին՝ նախքան նա կհասցներ պատասխանել։ Դա նրա առաջին սանրվածքն էր կնոջ հուղարկավորությունից հետո, և նա չէր ցանկանում, որ իրեն սպասարկեն շտապելով՝ ասես ինքն ավելորդ անհարմարություն լիներ։
Այն, ինչ Աշոտը երբեք չմոռացավ
Աշոտը երկար տարիներ հիշեց այդ երեկոն։ Երբ հետագայում բացեց իր սեփական վարսավիրանոցը, պահպանեց նույն կանոնը և փոխանցեց այն յուրաքանչյուր նոր աշխատակցի․ փակվելուց առաջ վերջին աթոռին նստած մարդն արժանի է նույն ուշադրությանը, ինչ առավոտյան առաջին հաճախորդը։
Սարգիսը երբեք այդ սկզբունքը պատին չէր փակցրել և պաշտոնական կանոն չէր դարձրել։ Նա պարզապես հավատում էր, որ օրվա վերջին հաճախորդը չպետք է զգա, թե իր ներկայությունը բեռ է որևէ մեկի համար։
Երբեմն երկար օրվա վերջում ցուցաբերած համբերությունն ու ուշադրությունն են այն ամենակարևոր ծառայությունը, որը կարող ես առաջարկել մարդուն։