Ընկերության յուրաքանչյուր հարցազրույցի սենյակում երկու աթոռ կար թեկնածուի կողմում, թեև հանդիպման միշտ միայն մեկ մարդ էր հրավիրվում։
Ոչ ոք չէր բացատրում, թե ինչի համար էր երկրորդ աթոռը։ Այն պարզապես մնում էր պատի մոտ՝ դատարկ և պատրաստ։
Երբ Մարիամը եկավ աշխատանքի հարցազրույցի, աթոռն առաջին անգամ դատարկ չմնաց։
Նրա վեցամյա որդին՝ Արամը, նստած էր այնտեղ՝ գրկած դպրոցական փոքրիկ պայուսակը։
Երեխային խնամող կինը նույն առավոտ հիվանդացել էր։ Մարիամը փորձել էր փոխել հարցազրույցի ժամը, բայց դա ընկերությունում թեկնածուների ընտրության վերջին օրն էր։
Նա որոշել էր գալ որդու հետ՝ հասկանալով, որ կարող էր դեռ ընդունարանում մերժվել։
Հարցազրույցը, որը գրեթե չսկսվեց
Ընդունարանի աշխատակիցը շփոթված նայեց երեխային։
— Սովորաբար երեխաներին գրասենյակ չենք թողնում։
Մարիամի դեմքը կարմրեց։
— Հասկանում եմ։ Ես կարող եմ հեռանալ։ Պարզապես չէի ցանկանում առանց զգուշացնելու չգալ։
Այդ պահին սենյակից դուրս եկավ աշխատանքի ընդունող ղեկավար Դավիթը։
Նա նայեց Մարիամին, ապա Արամին։
— Դրա համար էլ ներսում երկրորդ աթոռ ունենք,— ասաց նա։
Դավիթը երեխային թուղթ և գունավոր մատիտներ տվեց, իսկ հարցազրույցը սկսվեց։
Մարիամը սկզբում լարված էր։ Նա ամեն անգամ ընդհատվում էր, երբ որդին շարժվում էր կամ մատիտ էր գցում։
— Մի՛ անհանգստացեք,— ասաց Դավիթը։ — Մենք գնահատում ենք ձեր աշխատանքային փորձը, ոչ թե այն, թե որքան անտեսանելի կարող եք դարձնել ձեր կյանքը։
Հարցը աշխատանքի ընդմիջման մասին
Մարիամը երեք տարի չէր աշխատել, քանի որ որդու ծնվելուց հետո միայնակ էր մնացել և չէր կարողացել մշտական խնամք ապահովել։
Նախորդ հարցազրույցներում այդ շրջանը ներկայացվել էր որպես թուլություն։
Դավիթը հարցրեց․
— Այդ երեք տարիներին ի՞նչ եք սովորել, որը կարող է օգտակար լինել նախագծերի կառավարման գործում։
Մարիամը մի պահ զարմացավ։
— Սովորել եմ սահմանափակ ժամանակով միաժամանակ մի քանի խնդիր լուծել, արագ փոխել պլանը և հանգիստ մնալ, երբ ամեն ինչ անսպասելի է փոխվում։
Դավիթը ժպտաց։
— Այդպիսի հմտություններն այստեղ մեզ ամեն օր են պետք։
Հարցազրույցի վերջում Արամը ղեկավարին տվեց իր նկարած պատկերը։ Նկարում երեք մարդ կար սեղանի մոտ և մեկ մեծ կարմիր աթոռ։
— Սա մայրիկի աթոռն է,— ասաց նա։ — Ես նրան օգնում եմ աշխատանք գտնել։
Անսպասելի առաջարկը
Երկու օր անց Մարիամին առաջարկեցին ծրագրերի համակարգողի պաշտոնը։
Նա արագ զարգացավ աշխատանքի մեջ։ Կարողանում էր կազմակերպել թիմերը, նկատել փոքր խնդիրները մինչև դրանց մեծանալը և աջակցել այն աշխատակիցներին, որոնց անձնական կյանքում դժվար շրջան էր։
Մի քանի տարի անց նա դարձավ բաժնի ղեկավար։
Սակայն հարցազրույցի սենյակներում երկրորդ աթոռները շարունակում էին մնալ իրենց տեղում։
Երբեմն թեկնածուն այնտեղ դնում էր պայուսակը։ Երբեմն այնտեղ նստում էր երեխա, տարեց ծնող կամ թարգմանության հարցում օգնող հարազատ։
Ընկերությունում ոչ ոք երբեք չէր ասում, որ թեկնածուի կյանքը պետք է մնա դռան մյուս կողմում։
Աթոռի իրական պատմությունը
Տասներկու տարի անց ընկերության հիմնադիր Դավիթը պատրաստվում էր թոշակի անցնել։ Վերջին աշխատանքային օրը Մարիամը հարցրեց այն, ինչ վաղուց էր ուզում իմանալ։
— Ինչո՞ւ յուրաքանչյուր հարցազրույցի սենյակում երկրորդ աթոռ կա։
Դավիթը ձեռքը դրեց աթոռի թիկնակին։
— Երբ ես յոթ տարեկան էի, մայրս միայնակ էր մեծացնում ինձ։ Նա ինձ տանում էր աշխատանքի հարցազրույցների, որովհետև ոչ ոք չկար, ում մոտ կարող էր թողնել։
Մի քանի գործատու նրան նույնիսկ ներս չթողեց։ Մեկը ասաց, որ եթե չի կարող լուծել երեխայի խնամքի հարցը, հավանաբար չի կարող պատասխանատու աշխատակից լինել։
— Իսկ հետո՞։
— Հետո մի փոքր ընկերության սեփականատեր մեզ ներս հրավիրեց։ Նա ինձ համար աթոռ բերեց, թուղթ տվեց և հարցազրույց անցկացրեց մորս հետ։ Նա աշխատանք ստացավ և այնտեղ աշխատեց տասնութ տարի։
Դավիթը ժպտաց։
— Այդ աթոռը մեր ընտանիքի կյանքը փոխեց։ Երբ ես ստեղծեցի այս ընկերությունը, որոշեցի, որ այստեղ միշտ տեղ կլինի այն իրականության համար, որը թեկնածուն ստիպված է իր հետ բերել։
Աթոռը, որը շարունակեց սպասել
Դավիթի թոշակի անցնելուց հետո Մարիամը դարձավ ընկերության մարդկային ռեսուրսների տնօրենը։
Նա ստեղծեց հարցազրույցների ճկուն ժամեր, խնամակալների համար լրացուցիչ արձակուրդ և արտակարգ իրավիճակներում երեխաների խնամքի աջակցություն։
Բայց երկրորդ աթոռները չհեռացրեց։
Մի օր հարցազրույցի եկավ երիտասարդ հայր՝ փոքրիկ դստեր հետ։
Նա ներողություն խնդրեց և ասաց, որ պատրաստ է հեռանալ։
Մարիամը ցույց տվեց երկրորդ աթոռը։
— Պետք չէ հեռանալ։ Այդ աթոռը ձեզանից առաջ շատ մարդկանց է սպասել։
Աղջիկը նստեց և սկսեց նկարել, իսկ հայրը բացեց իր ինքնակենսագրականը։
Մասնագիտական լինելը չի նշանակում ձևացնել, թե աշխատանքից դուրս կյանք չունենք։ Մարդիկ գրասենյակ են բերում ոչ միայն իրենց գիտելիքները, այլև պարտականությունները, դժվարությունները և նրանց, ում սիրում են։
Երբ կազմակերպությունը տեղ է բացում մարդու իրական կյանքի համար, դա չափանիշների նվազեցում չէ։ Դա հնարավորություն է տալիս տաղանդին ներկայանալ առանց ամաչելու իր պայմաններից։
Երբեմն կյանք փոխելու համար պետք չէ մեծ հնարավորություն ստեղծել։ Բավական է չհեռացնել այն մեկ ավելորդ աթոռը, որը կարող է ինչ-որ մեկին թույլ տալ մնալ սենյակում։