Հաղորդագրության մեջ անուն եք սխալ գրել, մոռացել եք զանգել կամ գնումների ցուցակից մի բան բաց եք թողել։ Դեպքը գուցե հեշտ է շտկել, բայց ձեր միտքն արդեն ասում է՝ «Ես միշտ ամեն ինչ փչացնում եմ»։ Սկսում եք կրկին ստուգել կատարվածը, երկար բացատրություններ պատրաստել և պատկերացնել, թե ինչ վատ կարծիք կունենան ձեր մասին։ Նախ փորձեք տարանջատել երկու բան՝ սխալն ու դրանից առաջացած վախը։ Երկուսն էլ ուշադրության արժանի են, սակայն տարբեր անելիքներ են պահանջում։

Նկարագրեք դեպքը մեկ պարզ նախադասությամբ

«Ես անուշադիր մարդ եմ» արտահայտությունը չի ասում, թե ինչ է պետք շտկել։ «Նամակը ուղարկել եմ առանց կցված ֆայլի» նախադասությունը հուշում է հաջորդ քայլը՝ ուղարկել ֆայլը և կարճ տեղեկացնել ստացողին։ Փորձեք գրել հենց այն, ինչ կատարվել է՝ առանց ձեր ամբողջ բնավորության մասին եզրակացության։ Մեկ բացթողումից հնարավոր չէ վստահորեն որոշել, թե ինչպիսին եք բոլոր իրավիճակներում։

Եթե դեռ չգիտեք՝ սխալ եղե՞լ է, նախ ստուգեք անհրաժեշտ փաստը։ Օրինակ՝ ստացողին հարցրեք՝ ֆայլը բացվո՞ւմ է, կամ նայեք, թե պայմանավորվածության մեջ ինչ ժամ է նշված։ Մի քանի նույնանման ենթադրություն հավաքելը չի փոխարինում այդ պարզ ստուգմանը։ Միաժամանակ խուսափեք անընդհատ հաստատում պահանջելուց, երբ պատասխանը արդեն ստացել եք և նոր տեղեկություն չկա։

Պարզեք՝ հետևանքը որքան լուրջ է

Ո՞վ է տուժել։ Ի՞նչ է փոխվել։ Հնարավո՞ր է այն ուղղել։ Որոշ սխալներ անհարմարություն են ստեղծում, օրինակ՝ հանդիպման ժամի փոքր շփոթությունը։ Ուրիշները կարող են վտանգել առողջությունը, գումարը կամ գաղտնի տեղեկությունը։ Մի անվանեք լուրջ դեպքը «փոքր սխալ» միայն հանգստանալու համար։ Եթե վտանգ կա, անհապաղ կատարեք համապատասխան անվտանգության քայլը կամ դիմեք պատասխանատու մարդուն։

Մյուս կողմից՝ ամոթի ուժգնությունը դեռ չի ապացուցում, որ հետևանքը ծանր է։ Սխալ գրած անունը կարող է շատ անհարմար զգացվել, բայց սովորաբար պահանջում է կարճ ներողություն և ուղղում, ոչ թե երկար խոստովանություն ձեր բոլոր թերությունների մասին։ Փորձեք որոշել անելիքը փաստերից ելնելով՝ նույնիսկ եթե մարմինը դեռ լարված է։

Եթե անհետաձգելի վտանգ չկա, փոքր դադար վերցրեք

Լարված պահին կարող եք նստել, ոտքերը հենել հատակին և մի քանի անգամ հանգիստ շնչել։ Ջուր խմեք կամ մի փոքր քայլեք, եթե դա ձեզ օգնում է։ Այս դադարի նպատակը պարտադիր լիովին հանգստանալը չէ․ այն կարող է պարզապես օգնել չուղարկել առաջին երկար, խուճապահար հաղորդագրությունը։ Անհրաժեշտ շտկումը մի հետաձգեք միայն այն պատճառով, որ դեռ անհարմար եք զգում։

Դադարից հետո գրեք ձեր պատասխանի կարճ տարբերակը։ Օրինակ՝ «Նախորդ նամակում ֆայլը չէի կցել։ Ահա ճիշտ տարբերակը։ Ներողություն եմ խնդրում բացթողման համար»։ Ստացողին սովորաբար անհրաժեշտ է իմանալ՝ ինչն է փոխվել և որն է ճիշտ տարբերակը։ Նույն դեպքի համար մի քանի ներողություն ուղարկելը կարող է նորից ծանրացնել խոսակցությունը։

Ուղղեք իրական հետևանքը՝ առանց ավելորդ պատիժ ընտրելու

Եթե ինչ-որ մեկին ուշացրել եք, տեղեկացրեք՝ երբ եք հասնելու, և քննարկեք՝ հանդիպումը դեռ հնարավո՞ր է։ Եթե վնասել եք իր, պայմանավորվեք վերանորոգման կամ փոխարինման մասին։ Եթե ասել եք վիրավորական խոսք, ընդունեք հենց այդ խոսքի հետևանքը։ Ընտրեք այն գործողությունը, որը լուծում է խնդիրը, ոչ թե միայն ցույց է տալիս, թե որքան վատ եք զգում։

Պատասխանատվությունը չի պահանջում հրաժարվել հանգստից, նվաստացնել ձեզ կամ ստանձնել այնպիսի գործ, որն իրական վնասի հետ կապ չունի։ Եթե շտկման շուրջ անհամաձայնություն կա, փորձեք պարզել կոնկրետ պահանջը և իրատեսական տարբերակները։ Դիմացինի դժգոհությունն ընդունելը դեռ չի նշանակում, որ պարտավոր եք համաձայնել ցանկացած պատժի։

Կրկնվող սխալի համար փոխեք գործի կազմակերպումը

Եթե հաճախ մոռանում եք կցել ֆայլը, կարող եք նախ կցել այն, հետո գրել նամակը։ Հանդիպումները շփոթելու դեպքում օրացույցում նշեք ոչ միայն ժամը, այլև հասցեն և ճանապարհի համար անհրաժեշտ ժամանակը։ Գնումների ցուցակը պահեք այնտեղ, որտեղ կարող եք բացել խանութում։ Այսպիսի փոփոխությունը ավելի օգտակար է, քան ամեն անգամ ձեզ «անպատասխանատու» անվանելը։

Ընտրեք մեկ միջոց և տեսեք՝ օգնում է արդյոք այն։ Շատ ստուգումներ ավելացնելը կարող է պարզ գործը երկար ու հոգնեցնող դարձնել։ Առօրյա հաղորդագրության և վտանգավոր սարքի աշխատանքի ստուգումը տարբեր մանրակրկիտություն են պահանջում։ Ստուգման չափը համապատասխանեցրեք իրական ռիսկին և ձեր գործի պահանջներին։

Նկատեք՝ ինչու է սխալը ձեզ այդքան վախեցնում

Հնարավոր է՝ նախկինում բացթողման համար ձեզ խիստ ամաչեցրել են, կամ այժմ աշխատում եք մի տեղում, որտեղ արձագանքը անկանխատեսելի է։ Դա կարող է բացատրել վախը, բայց յուրաքանչյուր ուժեղ արձագանք պարտադիր անցյալի փորձից չի գալիս։ Կարող եք հարցնել՝ հիմա ի՞նչ պատասխան եմ ակնկալում, և ի՞նչ փաստ կա այդ սպասման օգտին։ Եթե միջավայրում իրական սպառնալիք կա, անհրաժեշտ է մտածել նաև աջակցության ու անվտանգության մասին։

Երբ սխալների շուրջ վախը հաճախ է խանգարում քնել, աշխատել կամ սովորական գործեր անել, մասնագետի հետ զրույցը կարող է օգտակար լինել։ Իսկ շտկված փոքր դեպքից հետո թույլ տվեք ձեզ անցնել օրվա հաջորդ գործին։ Կարող եք դեռ մի քիչ ամաչել և միաժամանակ շարունակել կյանքը։ Կատարվածը մտքում անվերջ կրկնելը նոր պատասխանատվություն չի ավելացնում, երբ արդեն պարզել եք հետևանքը, կատարել անհրաժեշտ ուղղումը և ընտրել՝ ինչ փոխել հաջորդ անգամ։