Վաղուց մի մեծ խնձորենի կար։ Փոքրիկ տղան ամեն օր խաղում էր նրա շուրջը, բարձրանում ճյուղերին, խնձոր ուտում ու քնում ստվերում։ Տղան սիրում էր ծառը, իսկ ծառը ուրախանում էր նրա ներկայությամբ։

Տարիներն անցնում էին, տղան մեծանում էր և այլևս ամեն օր չէր գալիս խնձորենու մոտ։ Մի օր նա վերադարձավ՝ փոքր-ինչ տխուր։

— Արի՛ խաղանք, — ասաց ծառը։

— Ես արդեն մեծ եմ այդ խաղերի համար։ Խաղալիքներ եմ ուզում, բայց դրանք գնելու փող չունեմ։

— Ես էլ փող չունեմ, բայց կարող ես հավաքել իմ խնձորներն ու վաճառել։

Տղան ուրախացավ, հավաքեց բոլոր խնձորներն ու հեռացավ։ Երկար ժամանակ նա չվերադարձավ, և ծառը կարոտում էր նրան։

Մի օր տղան նորից եկավ՝ արդեն հասուն տղամարդ դարձած։ Ծառը շատ ուրախացավ։

— Արի՛ խաղանք, — առաջարկեց նա։

— Խաղալու ժամանակ չունեմ։ Պետք է աշխատեմ ու ընտանիքս պահեմ։ Մեզ տուն է պետք։ Կարո՞ղ ես օգնել։

— Տուն չունեմ, բայց կարող ես իմ ճյուղերից տուն կառուցել։

Մարդը կտրեց ճյուղերն ու հեռացավ։ Ծառը ուրախ էր, որ օգնել էր նրան, բայց նորից մենակ մնաց։

Տարիներ անց՝ ամառային մի շոգ օր, մարդը վերադարձավ։ Խնձորենին կրկին ուրախությամբ դիմավորեց նրան։

— Արի՛ խաղանք։

— Ես արդեն տարիքով եմ։ Ուզում եմ նավարկել ու մի փոքր հանգստանալ։ Կարո՞ղ ես ինձ նավակ տալ։

— Իմ բնից նավակ պատրաստիր, — պատասխանեց ծառը։ — Դրանով կարող ես նավարկել։

Մարդը կտրեց ծառի բունը, նավակ պատրաստեց ու հեռացավ։ Շատ տարիներ անց նա նորից վերադարձավ։

— Ների՛ր, տղա՛ս, այլևս խնձոր չունեմ քեզ համար, — ասաց ծառը։

— Հոգ չէ։ Ես արդեն ատամներ չունեմ խնձոր ուտելու համար։

— Ճյուղեր էլ չունեմ, որ դրանց վրա բարձրանաս։

— Ես արդեն շատ ծեր եմ ծառ բարձրանալու համար։

— Ինձնից միայն այս կոճղն ու արմատներն են մնացել, — տխուր ասաց ծառը։

— Ինձ շատ բան պետք չէ։ Միայն հանգիստ նստելու տեղ եմ ուզում։ Այսքան տարիներից հետո հոգնել եմ։

— Դե՛, նստիր ինձ մոտ ու հանգստացիր։

Մարդը նստեց կոճղին, և ծառը ուրախացավ, որ նա կրկին իր կողքին է։

Ինչի մասին է հիշեցնում պատմությունը

Այս պատմության մեջ ծառի հոգատարությունը կարելի է համեմատել ծնողական սիրո հետ։ Մեծանալիս երբեմն այնքան ենք տարվում մեր գործերով, որ մտերիմներին դիմում ենք միայն օգնության կարիք ունենալիս։ Պատմությունը հուշում է հիշել նրանց նաև մյուս օրերին՝ զանգել, հանդիպել, լսել ու շնորհակալություն հայտնել։

Միաժամանակ հոգատար հարաբերության մեջ կարևոր են երկու կողմերի կարիքները։ Սերը միայն ամեն ինչ տալը չէ․ այն նաև ուշադրություն, փոխադարձ աջակցություն և միասին անցկացրած ժամանակ է։