Ուրիշներին օգնելը գեղեցիկ հատկություն է, բայց այն չպետք է դառնա ինքներդ ձեզ մոռանալու պատճառ։
Շատ մարդիկ միշտ փորձում են լինել հասանելի, աջակցող և օգտակար։ Նրանք լսում են բոլորին, օգնում են բոլորին, բայց մի օր զգում են, որ ներսում իրենք են դատարկվել։
Բարությունը կարևոր է, բայց առողջ բարությունը պետք է ունենա սահմաններ։
1. Հասկացեք՝ դուք չեք կարող փրկել բոլորին
Դուք կարող եք աջակցել, լսել և օգնել, բայց չեք կարող բոլորի կյանքը ձեր ուսերին վերցնել։ Յուրաքանչյուր մարդ ունի իր պատասխանատվությունը և իր ճանապարհը։
2. Մի անտեսեք ձեր հոգնածությունը
Եթե օգնելուց հետո միշտ ուժասպառ եք լինում, դա նշան է, որ պետք է վերանայել ձեր սահմանները։ Օգնելը չպետք է ձեզ ամբողջությամբ դատարկի։
3. Սովորեք տարբերել օգնությունը զոհաբերությունից
Օգնությունը գալիս է սիրուց և ընտրությունից։ Զոհաբերությունը հաճախ գալիս է մեղքի զգացումից կամ մերժվելու վախից։ Եթե դուք միշտ օգնում եք՝ չնայած ձեր ներքին «ոչ»-ին, ժամանակի ընթացքում կարող եք նեղվածություն կուտակել։
4. Պահպանեք ձեր ժամանակը
Ձեր ժամանակը նույնպես արժեք ունի։ Եթե միշտ հասանելի եք բոլորի համար, կարող եք այլևս ժամանակ չունենալ ձեր նպատակների, հանգստի և կյանքի համար։
5. Օգնեք այնքան, որքան կարող եք առողջ ձևով
Պետք չէ անել ավելին, քան իրականում ունեք ուժ։ Երբեմն մեկ անկեղծ խոսքը կամ փոքր աջակցությունը բավական է։ Օգնությունը պարտադիր չէ միշտ մեծ զոհողություն լինի։
6. Մի մեղադրեք ձեզ սահմաններ ունենալու համար
Սահմաններ դնելը կոպտություն չէ։ Դա ինքնահարգանք է։ Դուք կարող եք լինել բարի մարդ և միաժամանակ ասել՝ «հիմա չեմ կարող»։
7. Հիշեք, որ ինքներդ ձեզ հոգ տանելը նույնպես կարևոր է
Եթե դուք ամբողջությամբ դատարկվեք, հետո դժվար կլինի օգնել ոչ միայն ուրիշներին, այլ նաև ինքներդ ձեզ։ Ձեր ուժը պահպանելը եսասիրություն չէ, այլ անհրաժեշտություն։
Ուրիշներին օգնելը արժեքավոր է, բայց ձեր կյանքն էլ արժեքավոր է։
Երբ սովորում եք օգնել առանց ինքներդ ձեզ կորցնելու, ձեր բարությունը դառնում է ավելի առողջ, ավելի խաղաղ և ավելի երկարատև։