Ինքնավստահ մարդը անպայման ամենաբարձր խոսողը չէ։
Նա կարող է լինել հանգիստ, պարզ, նույնիսկ լուռ։ Բայց նրա մեջ կա մի կարևոր բան՝ նա այլևս չի փորձում ամեն մարդու դուր գալ, ամեն կարծիքին հարմարվել և ամեն խոսքից հետո կասկածել իր արժեքի վրա։
Շատ մարդիկ տարիներ են կորցնում՝ փորձելով լինել այնպիսին, ինչպիսին ուզում են ուրիշները։ Նրանք փոխում են իրենց խոսքը, պահվածքը, որոշումները և նույնիսկ երազանքները՝ միայն թե չքննադատվեն, չմերժվեն կամ չմնան միայնակ։ Բայց որքան մարդը փորձում է բոլորին դուր գալ, այնքան ավելի շատ է հեռանում ինքն իրենից։
Իսկ իրական ինքնավստահությունը սկսվում է այն պահից, երբ մարդը հասկանում է․ բոլորի հավանությունը ստանալը անհնար է, բայց ինքդ քեզ չկորցնելը՝ պարտադիր։
1. Նրանք հասկանում են, որ բոլորին դուր գալ հնարավոր չէ
Աշխարհում միշտ կլինեն մարդիկ, ովքեր ձեզ կհասկանան, և մարդիկ, ովքեր չեն հասկանա։ Կլինեն մարդիկ, ովքեր կգնահատեն ձեր անկեղծությունը, և մարդիկ, ովքեր այն կշփոթեն կոպտության հետ։ Կլինեն մարդիկ, ովքեր կսիրեն ձեր հանգստությունը, և մարդիկ, ովքեր այն կհամարեն սառնություն։
Ինքնավստահ մարդը չի փորձում փոխել իրեն ամեն կարծիքի համար։ Նա հասկանում է, որ եթե ամեն մարդու սպասումներին համապատասխան ապրի, վերջում այլևս չի իմանա՝ ով է իրականում։
Բոլորին դուր գալու ցանկությունը հաճախ գալիս է վախից։ Իսկ ինքնավստահությունը գալիս է ընդունումից՝ «Ես պարտավոր չեմ լինել բոլորի համար հարմար մարդ»։
2. Նրանք իրենց արժեքը չեն չափում ուրիշների արձագանքով
Եթե մարդու ինքնագնահատականը կախված է միայն ուրիշների խոսքերից, նա երբեք հանգիստ չի լինի։ Այսօր նրան կգովեն՝ նա ուրախ կլինի։ Վաղը նրան կքննադատեն՝ նա կկոտրվի։ Այդպիսի կյանքը նման է ալիքների վրա ապրելու․ ամեն արտաքին արձագանք կարող է փոխել ներքին վիճակը։
Ինքնավստահ մարդը լսում է կարծիքները, բայց չի դարձնում դրանք իր արժեքի չափանիշ։ Նա կարող է ընդունել օգտակար քննադատությունը, բայց չի թույլ տալիս, որ մեկ մարդու կարծիքը ջնջի իր ամբողջ ճանապարհը։
Նա գիտի՝ արժեքը չի ստեղծվում ծափահարություններով և չի կորչում քննադատությամբ։
3. Նրանք ունեն սահմաններ
Ինքնավստահ մարդու կարևոր նշաններից մեկը սահմաններ ունենալն է։ Նա կարող է ասել «ոչ» առանց երկար բացատրությունների։ Նա կարող է հեռանալ խոսակցությունից, որը իրեն վնասում է։ Նա կարող է չընդունել վերաբերմունք, որը խախտում է իր արժանապատվությունը։
Սահմաններ ունենալը չի նշանակում լինել կոպիտ։ Դա նշանակում է հասկանալ՝ որտեղ է ավարտվում ուրիշի ցանկությունը և որտեղ է սկսվում ձեր ինքնահարգանքը։
Մարդիկ, ովքեր չունեն սահմաններ, հաճախ հոգնում են ոչ թե կյանքից, այլ մշտապես ուրիշներին հարմար լինելուց։ Իսկ ինքնավստահ մարդը գիտի՝ իր խաղաղությունը նույնպես պատասխանատվություն է։
4. Նրանք չեն վախենում մերժումից
Մերժումը ցավոտ է, բայց այն միշտ չի նշանակում, որ դուք վատն եք։ Երբեմն մերժումը պարզապես նշանակում է, որ տվյալ մարդը, միջավայրը կամ հնարավորությունը ձեզ համար ճիշտը չէր։
Ինքնավստահ մարդը չի սիրում մերժումը, բայց չի փլվում դրա պատճառով։ Նա հասկանում է, որ ամեն փակ դուռ վերջ չէ։ Երբեմն փակ դուռը պաշտպանում է ձեզ այն ճանապարհից, որը իրականում ձերը չէր։
Մերժումից չվախենալը մարդուն դարձնում է ազատ։ Նա սկսում է ավելի անկեղծ խոսել, ավելի համարձակ ընտրել և ավելի քիչ ապրել «իսկ եթե նրանք չհավանեն» մտքով։
5. Նրանք չեն խաղում ուրիշի դերը
Շատերը փորձում են իրենց ներկայացնել ավելի հաջողակ, ավելի ուրախ, ավելի ուժեղ կամ ավելի կատարյալ, քան իրականում զգում են։ Նրանք կրում են դերեր, որովհետև վախենում են, որ իրենց իրական կերպարը բավարար չի լինի։
Բայց երկար ժամանակ դեր խաղալը հոգնեցնում է։ Մարդը սկսում է ապրել ոչ թե իր կյանքը, այլ այն կերպարը, որը ստեղծել է ուրիշների համար։
Ինքնավստահ մարդը կարող է ընդունել, որ ամեն ինչ չգիտի, միշտ ուժեղ չէ, միշտ ճիշտ չէ և միշտ կատարյալ չէ։ Այդ անկեղծությունը նրան չի թուլացնում։ Հակառակը՝ այն դարձնում է ավելի իրական և ավելի հանգիստ։
6. Նրանք ընտրում են իրենց արժեքներին համապատասխան կյանք
Մարդը կարող է շատ բան շահել ուրիշներին դուր գալով, բայց դրա դիմաց հաճախ կորցնում է ամենակարևորը՝ սեփական ուղղությունը։
Ինքնավստահ մարդը հարցնում է ոչ միայն՝ «Ի՞նչ կմտածեն մարդիկ», այլ նաև՝ «Սա համապատասխանո՞ւմ է իմ արժեքներին», «Սա ինձ մոտեցնո՞ւմ է այն կյանքին, որը ուզում եմ կառուցել», «Ես ինձ կհարգե՞մ այս որոշումից հետո»։
Երբ որոշումները հիմնված են արժեքների վրա, մարդը դառնում է ավելի կայուն։ Նա կարող է լսել ուրիշներին, բայց իր կյանքի ղեկը չի տալիս նրանց ձեռքը։
7. Նրանք հասկանում են, որ քննադատությունը միշտ ճշմարտություն չէ
Քննադատությունը կարող է օգտակար լինել, երբ այն գալիս է գիտելիքից, փորձից և ազնիվ նպատակից։ Բայց ոչ ամեն քննադատություն է ճշմարտություն։ Երբեմն մարդիկ քննադատում են իրենց վախերից, նախանձից, սահմանափակ մտածողությունից կամ պարզապես իրենց չլուծված ցավերից։
Ինքնավստահ մարդը չի մերժում բոլոր կարծիքները, բայց նաև չի ընդունում ամեն խոսք որպես դատավճիռ։ Նա սովորում է տարբերել՝ որտեղ կա օգտակար դիտարկում, իսկ որտեղ պարզապես աղմուկ է։
Սա մեծ ազատություն է տալիս։ Երբ մարդը չի կլանում ամեն բացասական խոսք, նա պահպանում է իր ներքին ուժը։
8. Նրանք չեն փորձում ապացուցել իրենց արժեքը
Ապացուցելու ցանկությունը հաճախ գալիս է ներքին կասկածից։ Մարդը ուզում է բոլորին ցույց տալ, որ խելացի է, հաջողակ է, կարևոր է, սիրելի է կամ ուժեղ է։ Բայց որքան շատ է նա փորձում ապացուցել, այնքան ավելի կախված է դառնում ուրիշների արձագանքից։
Ինքնավստահ մարդը չի ապրում անընդհատ ապացուցման ռեժիմում։ Նա գործում է, զարգանում է, սովորում է, բայց չի փորձում յուրաքանչյուր քայլը դարձնել ցուցադրություն։
Նրա ուժը հանգիստ է։ Նա գիտի՝ իրական արժեքը կարիք չունի անընդհատ աղմուկի։
9. Նրանք ընդունում են իրենց թերությունները
Ինքնավստահությունը չի նշանակում մտածել, որ դուք թերություններ չունեք։ Դա նշանակում է տեսնել ձեր թերությունները և չատել ձեզ դրանց համար։
Մարդը կարող է աշխատել իր վրա առանց ինքն իրեն նվաստացնելու։ Կարող է զարգանալ առանց անընդհատ իրեն անբավարար զգալու։ Կարող է ընդունել իր թույլ կողմերը և միաժամանակ հիշել իր ուժեղ կողմերը։
Ինքնաընդունումը կանգ առնել չէ։ Դա առողջ հիմք է, որի վրա մարդը կարող է ավելի ճիշտ աճել։
10. Նրանք ընտրում են իրական կապեր, ոչ թե զանգվածային հավանություն
Բոլորի կողմից սիրված լինելը կարող է հաճելի թվալ, բայց հաճախ մակերեսային է։ Իրական արժեքը այն մարդկանց մեջ է, ովքեր ձեզ հասկանում են, հարգում են և ընդունում են ոչ միայն ձեր հաջող օրերին, այլ նաև դժվար պահերին։
Ինքնավստահ մարդը չի ուզում ունենալ հազար կեղծ հավանություն, եթե դրա դիմաց պետք է կորցնի մի քանի իրական հարաբերություն։ Նա նախընտրում է լինել անկեղծ և ունենալ քիչ, բայց խոր կապեր։
Կյանքը ավելի թեթև է դառնում, երբ դուք դադարում եք համոզել սխալ մարդկանց և սկսում եք գնահատել ճիշտ մարդկանց։
Ինքնավստահ մարդը բոլորին դուր չի գալիս, և դա նորմալ է։ Նա չի փորձում լինել ամեն մարդու համար հարմար, որովհետև հասկանում է՝ իր կյանքը չափազանց արժեքավոր է ուրիշների սպասումների մեջ կորցնելու համար։
Երբ դուք դադարում եք ապրել միայն հավանության համար, սկսում եք լսել ձեր սեփական ձայնը։ Դուք ավելի հանգիստ եք ընտրում, ավելի ազնիվ եք խոսում և ավելի վստահ եք քայլում։
Իսկ ամենակարևորը՝ դուք վերջապես սկսում եք ապրել ոչ թե այն կյանքը, որը ուրիշներն են սպասում ձեզանից, այլ այն կյանքը, որը իսկապես համապատասխանում է ձեզ։