Զատիկ

Հողմը հնչեց ի հարավեն, Ազատվեցան դաշտը ձյուներեն, Բերկրություն է ամեն տըղոց, «Քրիստոս հարյա՜վ ի մեռելոց»։ Առուները խոխոջացին, Ծառերն բողբոջ արձակեցին, Օդը լի է ձայնիվ թռչնոց, «Քրիստոս հարյա՜վ ի մեռելոց»։ Տղա, աղջիկ-ուրախ զվարթ, Փթթեցան զերդ մայիսի վարդ... Ոխ, քեն չունի սիրտը մարդոց, «Քրիստոս հարյա՜վ ի մեռելոց»։ Քրիստոս հարյավ... կասկած չիկա, Բնությունն համայն է մեզ վկա... Բայց ե՞րբ կասե լեզուն հայոց, «Նա էլ հարյա՜վ ի մեռելոց»։