Այսօր Ազատության արձանը դժվար է պատկերացնել առանց իր հայտնի կանաչ գույնի։ Բայց երբ այն ավարտվեց 1886 թվականին, արձանը շատ ավելի մոտ էր նոր պղնձի դարչնագույն երանգին։ Կանաչը ներկ չէ․ այն ձևավորվել է տարիների ընթացքում պղնձի մակերեսին տեղի ունեցած քիմիական փոփոխությունների հետևանքով։
Արձանի գույնի պատմությունը միաժամանակ պատմության, քիմիայի և նյութագիտության գեղեցիկ օրինակ է։
Արձանի արտաքին մասը պղնձից է
Ազատության արձանը պատված է բարակ պղնձե թիթեղներով։ Նոր պղինձը ունի կարմրադարչնագույն երանգ, ուստի XIX դարի վերջին արձանը բոլորովին այլ տեսք ուներ, քան հիմա։
Ի՞նչ է պատինան
Օդի, խոնավության և շրջակա միջավայրի ազդեցությամբ պղնձի մակերեսին աստիճանաբար ձևավորվում է պաշտպանիչ շերտ՝ պատինա։ Այդ քիմիական փոփոխություններն են ստեղծել այսօր տեսանելի կապտականաչ գույնը։
Գույնի փոփոխությունը միանգամից տեղի չունեցավ
Ազգային պարկերի ծառայության տվյալներով՝ ամբողջական կանաչ պատինայի ձևավորումը մոտ երեք տասնամյակ տևեց։ Այսինքն՝ Նյու Յորքի բնակիչները տարիներ շարունակ կարող էին հետևել, թե ինչպես էր արձանի գույնը աստիճանաբար փոխվում։
Ինչո՞ւ այն պարզապես չեն մաքրում և վերադարձնում պղնձի գույնը
Պատինան միայն գույն չէ։ Այն նաև պաշտպանում է ներքին պղինձը հետագա կոռոզիայից։ Կանաչ շերտը դարձել է ոչ միայն արձանի արտաքին տեսքի, այլ նաև նյութի բնական պաշտպանության մաս։
Այսինքն՝ հայտնի գույնը ժամանակի արդյունք է
Արձանի ստեղծողները կառուցեցին պղնձագույն հուշարձան, իսկ ժամանակն ու քիմիան նրան տվեցին այն տեսքը, որն այսօր աշխարհն անմիջապես ճանաչում է։
Ազատության արձանի կանաչը հիշեցնում է հետաքրքիր մի բան․ երբեմն պատմական հուշարձանի ամենահայտնի առանձնահատկությունը սկզբնական նախագծի մաս չէ։ Այն կարող է ստեղծվել տասնամյակների ընթացքում՝ պարզապես նյութի և շրջակա միջավայրի փոխազդեցությունից։
