Մի մարդ եկավ իմաստունի մոտ և հարցրեց․
— Ուսուցի՛չ, մարդուն քանի՞ ընկեր է անհրաժեշտ։ Լսել եմ՝ «Հարյուր դրամ մի՛ ունեցիր, հարյուր ընկեր ունեցիր»։ Բայց եթե հատուկ փորձեմ շատ ընկերներ ձեռք բերել, դա արհեստական չի՞ լինի։ Բացի այդ, միանգամից չես հասկանում՝ դիմացինը կարո՞ղ է իսկական ընկեր լինել։ Ինքս էլ չգիտեմ՝ որքան լավ ընկեր եմ։
— Քո հարցի պատասխանը ինքդ կգտնես, — ասաց իմաստունը։ — Տեսնո՞ւմ ես այդ բարձր խնձորենին։ Գնա՛ և ամենաբարձր ճյուղից մի խնձոր բեր։
Մարդը գլուխը բարձրացրեց, նայեց արևի տակ փայլող խնձորին ու հարցրեց․
— Բայց այն շատ բարձր է։ Ինչպե՞ս հասնեմ։
— Կանչի՛ր ընկերոջդ և միասին փորձեք։
Մարդը կանչեց մի ծանոթի, կանգնեց նրա ուսերին, բայց խնձորը դեռ շատ հեռու էր։
— Չի ստացվում, — հիասթափված ասաց նա։
— Ուրիշ ընկերներ չունե՞ս, — հարցրեց իմաստունը։
Նա ևս մի քանի հոգու կանչեց։ Նրանք բարձրացան միմյանց ուսերին՝ փորձելով կենդանի բուրգ կազմել։ Բայց բուրգը քանդվեց, բոլորը վայր ընկան, իսկ խնձորը մնաց ծառին։
Իմաստունը մարդուն կանչեց իր մոտ։
— Հիմա հասկացա՞ր՝ քանի ընկեր է պետք։
— Այո՛, ուսուցի՛չ, — պատասխանեց մարդը՝ ցավող ոտքը երկարացնելով։ — Շատ ընկերներ են պետք, որ միասին կարողանանք ցանկացած խնդիր լուծել։
Իմաստունը գլուխը տարուբերեց։
— Կամ գուցե պետք է ընդամենը մեկը, որի մտքով կանցնի սանդուղք բերել։
Պատմության կատակն այն է, որ խնդրի լուծումը միայն մարդկանց թվից չէր կախված։ Երբեմն ամենաօգտակար օգնությունը նոր միտքն է՝ առաջարկված մեկ մարդու կողմից։
