Բոլորին հաճոյանալու ցանկությունը հաճախ ծնվում է լավ մտադրությունից։Դուք չեք ուզում վիրավորել մարդկանց, չեք ուզում հիասթափեցնել նրանց, չեք ուզում, որ ձեզ սխալ հասկանան։ Բայց երբ ձեր ամբողջ կյանքը կառուցվում է ուրիշների սպասելիքների շուրջ, դուք կամաց-կամաց սկսում եք հեռանալ ինքներդ ձեզանից։Մարդկանց հետ լավ հարաբերություններ ունենալը կարևոր է, բայց դա չպետք է լինի ձեր ներքին խաղաղության, ժամանակի և ինքնահարգանքի հաշվին։ Դուք չեք կարող լինել բոլորի համար հարմար և միաժամանակ լիովին ազնիվ լինել ձեր հանդեպ։1. Հասկացեք՝ բոլորը չեն կարող գոհ լինել ձեզանիցՈրքան էլ բարի, ուշադիր կամ օգտակար լինեք, միշտ կգտնվի մարդ, ով այլ բան կսպասի ձեզանից։ Սա ձեր ձախողումը չէ։ Սա կյանքի բնական մասն է։ Դուք չեք ծնվել բոլորի սպասելիքները կատարելու համար։2. Տարբերեք բարությունը ինքնազոհաբերումիցԲարի լինելը գեղեցիկ հատկություն է։ Բայց երբ դուք անընդհատ հրաժարվում եք ձեր հանգստից, ցանկություններից և սահմաններից միայն ուրիշներին չնեղացնելու համար, դա արդեն բարություն չէ։ Դա ինքներդ ձեզ մոռանալու սովորություն է։3. Սովորեք ասել «ոչ» առանց երկար բացատրություններիԴուք միշտ պարտավոր չեք երկար արդարանալ։ Երբեմն բավական է ասել՝ «Ցավում եմ, այս անգամ չեմ կարող» կամ «Ինձ համար դա հարմար չէ»։ Ձեր «ոչ»-ը կարող է լինել հանգիստ, հարգալից և միաժամանակ ամուր։4. Մի ընդունեք ուրիշների հիասթափությունը որպես մեղադրանքԵթե ինչ-որ մեկը հիասթափվում է, որովհետև դուք պաշտպանել եք ձեր սահմանը, դա դեռ չի նշանակում, որ դուք սխալ եք։ Մարդը կարող է հիասթափվել պարզապես այն պատճառով, որ այս անգամ չի ստացել այն, ինչ ուզում էր։5. Հարցրեք ձեզ՝ իսկ ես ի՞նչ եմ ուզումՄարդիկ, ովքեր սովոր են բոլորին հաճոյանալ, հաճախ մոռանում են իրենց սեփական ցանկությունները։ Նախքան համաձայնվելը, կանգ առեք և հարցրեք՝ «Ես իսկապե՞ս ուզում եմ սա, թե՞ պարզապես վախենում եմ մերժել»։ Այս հարցը կարող է վերադարձնել ձեզ ձեր իրական զգացողություններին։6. Ընդունեք, որ որոշ մարդիկ կարող են հեռանալԵրբ դուք դադարում եք միշտ հարմարվել, որոշ մարդիկ կարող են դժգոհել կամ հեռանալ։ Բայց եթե կապը պահվում էր միայն ձեր լռության, զիջումների և ինքնամոռացության վրա, գուցե այդ կապը առողջ չէր։ Իրական հարաբերությունները չեն պահանջում, որ դուք կորցնեք ձեզ։7. Ընտրեք հարգանքը, ոչ թե միայն հավանությունըՀավանությունը հաճելի է, բայց հարգանքը ավելի կարևոր է։ Երբ դուք ունեք հստակ սահմաններ և ազնիվ դիրքորոշում, բոլորը կարող է չհամաձայնեն ձեզ հետ, բայց ճիշտ մարդիկ կսկսեն ավելի շատ հարգել ձեզ։Բոլորին հաճոյանալը խաղաղություն չի տալիս։Այն միայն սովորեցնում է ձեզ ապրել ուրիշների արձագանքներից կախված։ Իսկ իրական ազատությունը սկսվում է այն պահին, երբ դուք կարողանում եք լինել բարի՝ առանց ինքներդ ձեզ զոհաբերելու, օգնել՝ առանց դատարկվելու, և ասել «ոչ»՝ առանց մեղքի ծանր զգացման։